patapon

Merry Christmas!

2011-12-26T13:20:00.001+08:00

The feeling of being able to share is
PRICELESS.
Give,
instead of receiving.
It’s Christmas today and every other day.
GIVE.

on patriotism

2011-11-03T18:34:00.003+08:00

Maraming mga tao ang negatibo. Hindi lang sa pananaw kundi sa lahat ng nakikita nito.

Pero isipin mo, oo nga at maraming mga negatibong bagay sa paligid
Pero hindi ibig sabihin nitong dito na iikot ang mundo mo.

Malaki ang mundo.
Marami ang nakikigulo dito.
Kung nakikita mo ang mga negatibo
Di ba dapat may nakikita ka ring positibo?
Kung patuloy mong pagbabasehan ang mga negatibo, patuloy mo ring ididismaya ang sarili mo.
Bakit hindi ka tumingin sa mga positibo?

Maraming dahilan para ngumiti ka.
Maraming dahilan para sumaya ka.
Maraming dahilan para maging inspirado ka.
Maraming dahilan para ikataas-noo mo.

Hindi ang mga negatibong nakikita mo ang nakakasira ng kulay ng buhay mo.
Aminin mo, ang totoong nakakasira sa'yo ay ang negatibong pag-iisip at paniniwala mo.

*nabasa ko minsan sa isang blog ng isang dayuhan kung gaano sya kadismaya sa Pilipinas. Nakalulungkot na kahit marami ang katotohanan sa mga sinulat niya, maraming mga Pilipino ang sumang-ayon dito at pilit pang binabatikos ang Pilipinas. Meron pa ngang ibang ikanatutuwa na wala na sila sa Pilipinas at naninirahan na sa ibang lugar kaya hindi na nila nakikita ito. Pero, bakit ba marami sa atin ay ganito? Pag dayuhan na ang nagsabi, akala mo sobrang totoo? May mga tao na ayaw buksan ang mga mata sa positibo dahil nalunod na sila sa paniniwalang wala nang pag-asa ang bansa. Isipin mo kung ang lahat ng Pilipino ay madidismaya, sino na lang ang tutulong sa bansa? Kung lahat lang sana tayo ay may mentalidad na positibo, maaaring makatulong pa tayo. Imbes na yapakan mo ang bansa mo, bakit hindi mo na lang ipagsigawan ang mga positibo. Totoo man na maraming mga negatibo, hindi ito dahilan para sabihing lubog na tayo at wala nang pag-asa pa. Nandyan ka nga sa ibang bansa, pero isipin mo, ganyan pa rin kayaman at kaganda ang bansang yan kahit wala ka dyan.

on happiness or success

2011-10-25T09:52:00.001+08:00

beating time

2011-10-23T10:00:00.002+08:00

what life gives you

2011-10-22T13:54:00.003+08:00

Wag ka nang magalit kung hindi yung gusto mo ang nakuha mo
Dahil madalas, hindi talaga yun ang ibibigay sa'yo.

Bago ka magalit, magmukmok, o magtampo,
Bakit hindi mo muna tingnan ang hawak mo?
Hindi man yan ang gusto mo, hindi ibig sabihing hindi yan ang kailangan mo.
Minsan kasi, kahit ikaw na mismo, di mo malalaman kung ano ang kailangan mo.
Kasi naman, mas tinitingnan mo ang gusto mo
kesa sa totoong kailangan mo.

Sa huli, alin ba talaga ang gusto mo?
Yung gusto mo lang talaga?
O yung totoong kailangan mo?

knowing one's self

2011-10-20T11:16:00.004+08:00

Maraming pwedeng sagot dito.

Pero sa huli,

ikaw lang ang makakaalam kung sino ang tama o mali.

Ikaw yung sinasabi ng iba kung totoo ang pinapakita mo.

Hindi ikaw yung pinapakita mo kung di rin lang naman ito totoo.

Ngayon, wala nang dahilan para hindi mo pa malaman ang kasagutan.

Totoo ka ba o hindi?

Kung oo, tama sila. Tama ka rin.

Kung hindi, mali ka. Mali rin sila.

Hope

2011-10-19T10:59:00.001+08:00

Ressurection

2011-10-18T18:20:00.004+08:00

click the image to magnify. :)

The Brain and the Heart

2011-02-12T08:40:00.004+08:00

Merong magaling sa love dahil sa past experiences nila.

Meron din namang magaling sa love dahil nag-iisip sila.

Nainspire ako nung mabasa ko ung A Man Named Dave ni David Pelzer. Wala mang direktang kinalaman ang mga eksaktong kataga sa libro, naisip ko lang bigla. May mga bagay kasi na kahit wala kang karanasan ay napagtatagumpayan mo dahil ginagamit mo ang utak mo. Minsan naman, instinct na lang ang kakapitan mo. Sa huli, experience is the best teacher naman talaga.

Hindi ko alam kung ano ang dapat talagang kapitan mo. Ang utak mo o ang karanasan mo? Sabi ng utak ko, pag wala kang karanasan, utak ang gamitin mo. Pag meron naman, wala namang masamang gamitin ang utak para makuha ang tamang desisyon. After all, di mo naman malalaman ang pagkatagpi-tagpi ng mga karansan mo at ng kasalukuyang sitwasyon kung wala ang utak mo.

2010-12-20T19:41:00.002+08:00

"Faith without action is nothing."

Ang pananampalatayang walang gawa ay patay. No need for elaboration.

Hindi ko kailangang sumimba araw-araw para sabihing "I believe in God."

Pwedeng nandito lang ako sa pwesto ko

pero habang sumusunod ako sa utos Nya

habang nirerespeto ko ang mga aral Nya

masasabi kong mas may silbi ako

kesa sa'yo na puro lang naman salita pero wala namang ginagawa.

Cartoon Characters on Facebook

2010-12-05T10:43:00.003+08:00

Hindi ko kailangang hintayin ang June 12 para maappreciate ang independence...

Hindi ko kailangang hintayin ang Nov. 1

para maalala ang mga nasa kabilang buhay na.

Sa madaling salita, hindi ko kailangan ng okasyon para ipaglaban kung ano man ang sa tingin ko ay tama.

Marami ang nagsasabi na wala namang patutunguhan ang bagong "meme" sa Facebook na palitan ang profile picture ng cartoon character para sa laban against child abuse and labor. Una, wala raw kinalaman ang cartoon character na profile picture sa pagsugpo ng child violence. Pangalawa, hindi alam kung kanino mismo nagsimula ang campaign na ito. Pangatlo, wala naman daw na okasyon patungkol sa mga bata or child violence sa mga petsang December 1 hanggang 6.

Sa mga campaigns na ganito,
hindi ko na kailangang tanungin pa kung sino ang gumawa nito.
Kung saan nagsimula ito.
Kung bakit ngayon kailangang gawin ito.
Ang isyu dito, child violence.

Wala ka mang direktang magagawa sa pagtigil ng malawakang pang-aabuso sa mga bata, ang pakikibilang mo sa ganitong mga campaigns ay may magagawang kahit konting pagbabago. Kung ayaw mong makigulo, eh di wag mo. Wag mo lang sabihin sa buong mundo na ayaw mo itong gawin. Huwag mong pagtakpan ng mga tanong mo ang pagkawala mo ng ganang tumulong. Tumahimik ka na lang kung ayaw mong makigulo. Irespeto mo na lang ang napakaraming mga tao na gustong makigulo at gustong may magawa para sa sitwasyong ito.

Sa totoo lang, hindi naman ako naniniwala na sa simpleng pagbago ko ng profile picture ko ay matitigil na ang child violence.

Ginawa ko pa rin dahil naniniwala ako na ito ang simpleng paraan para maipaalala ko sa buong mundo na gusto kong matigil ang ganitong sitwasyon...

sa simpleng pagbabago ay maaari kong imulat ang iba sa sitwasyong totoong nakakaapekto sa buhay ng maraming mga bata ngayon.

Alam kong simpleng paraan lang ito, pero kapag marami na ang gumagawa ng simpleng paraan na ito, ang simple ay nagiging makapangyarihan. Hindi man ito sa pagtigil mismo ng pang-aabuso sa mga bata pero makakatulong ito sa pagkalat ng impormasyon na maaaring makapaghikayat sa maraming tao na gumawa ng paraan para matigil ito.

Sa huli, proud pa rin akong makigulo sa campaign na ito. Wala mang linaw ang pinagmulan nito, wala mang okasyon sa mga araw na ito. Ang importante, sa simpleng bagay na ito, naipamulat ko kahit sa isang tao man lang na kailangan nang matigil ang pang-aabuso sa mga bata.

on respecting people

2010-11-09T19:52:00.003+08:00

hindi kita kilala at hindi mo rin ako kilala.
wala akong karapatang husgahan ka at ganun ka rin dapat sakin.
marami ka mang gustong malaman, sana nag-iisip ka rin minsan.
hindi lahat katulad mo, hindi lahat nag-iisip kagaya mo, hindi lahat nabubuhay ng tulad ng sa'yo
isa lang ang gusto ko sanang iparating, maging sensitibo ka.

hindi lang ito para sa'yo.
MAGING SENSITIBO TAYO.
maraming nasasaktan ng dahil sa mga tanong mo, sa mga komento mo.
maraming gumuguho ang mundo dahil sa simpleng sinabi mo.
kung naging maingat ka lang sana, baka naging inspirasyon ka pa.
baka nakatulong ka pa.
mas mabuting maging mapanuri muna tayo at mag-isip bago pa man bumuka ang ating mga bibig.

the importance of staying in school

2010-09-25T10:19:00.003+08:00

hindi naman nakamamatay ang hindi mag-aral.
ang dami kayang taong walang pakialam
kung pumasok man sa eskwela o hindi.
diskarte lang daw ang puhunan.
ayun, may iba nga namang nagtatagumpay.

kaso, hanggang saan aabot ang diskarte mo kung ang mundo mong ginagalawan ay madaling humusga?
kung ang mga tao sa paligid mo ay mababa ang tingin
sa mga bakante mong kamay
at mataas sa mga nakakahawak ng diploma.

sa huli, madiskarte ka man at magaling,
hindi nito mapupunan ang estado ng edukasyon mo.

oo, buhay ka nga.
madiskarte.
piniling di mag-aral.
may trabaho.
may pera.
pero, isipin mo,
kung yang mga oportunidad na yan ay nailatag sa harap mo sa estado mong yan,
ano pa kaya kung mayroon kang pinag-aralan?
hindi lang siguro doble o triple ang darating para sa buhay mo.

pero, kung di ka na nangangarap pa,
eh di wala ka ng problema.
dyan ka na lang sa pwesto mo.

On Making A Choice

2010-05-24T15:21:00.004+08:00

May mga bagay na kahit hindi natin ginusto, talagang mangyayari.

Katulad na lang ng pagtanghal ng isang presidente.

Gaano mo man ipinagdasal na manalo ang manok mo, sa huli, mananalo pa rin ang nakakuha ng simpatya ng nakararami.

Ngunit, hindi ito dahilan para hindi suportahan ang mga bagay na nangyayari.

Wala man ito sa plano mo, mas mabuting maniwala tayo na alam ng Diyos ang mas makabubuti.

Dahil dito, hindi mo na kailangan pang magrebolusyon.

Sa huli, ang mga taong katulad mo na hindi kayang tanggapin ang mga nangyayari sa paligid ang makasisira ng mga magaganda sanang mangyayari.

Nang dahil sa pagkontra mo, maraming mga bagay ang pwedeng mangyari.

Ang masama pa nito, hindi laging maganda ang nagiging resulta ng pakikipagrebolusyon mo.

Ayan, tingnan mo, may bago na tayong mga pinuno.

Hindi pa man nila nasisimulan ang kanilang mga termino,

ang dami mo na kaagad na sinabi.

Pwede bang maghintay ka na mapatunayan nilang tama o mali ka bago ka gumawa ng hakbang?

Sa huli, hindi lahat ng gusto mo ay makabubuti.

Lalo na kung bansa na ang pinag-uusapan.

Hindi ko sinasabi na magaling ako. Hindi nanalo ang manok ko sa pagkapresidente.

Pero sa ngayon, maghihintay at tatahimik muna ako.

Kasi baka dumating ang araw na kainin ko lahat ng sinabi ko.

the crown is for venus

2010-04-03T23:06:00.004+08:00

"hindi mo na lang sana binigay kung babawiin mo lang pala."
aminado ako, isa ako sa mga sumusuporta para maibalik ang korona sa itinanghal na Bb. Pilipinas-Universe 2010 na si Ma. Venus Raj. Hindi ito dahil Bicolana rin ako o taga-BU rin ako. Simple lang naman, katulad ng maraming tao sa mundo, nakikita ko na nararapat sa kanya hindi lang ang titulo o ang korona, kundi ang respeto ng mga tao sa likod ng pageant.
para sa organizers. ilang taon na po ba kayo sa business na yan? ilan na bang beauty queens ang napatalsik nyo? hindi naman siguro ito ang unang pagkakataon na humawak kayo ng ganitong bagay. matagal na rin siguro kayong nagbibingi-bingihan sa sigaw ng maraming mga taga suporta ni Ms. Raj. "Bakit ngayon lang lumabas ang isyu na yan? Hindi ba dapat may screening before the pageant?" Simple lang naman ang mensahe. Kung gusto nyo pong kunin ang respeto ng tao, dapat po sana maayos ang lahat before, during, and after the pageant. Inconsistent ang records ni Venus? ibabalik ko po ang tanong, consistent po ba kayo sa likod ng programa? ***i don't mean to offend the organizers of the pageant but i believe they must practice due process with regards to the case. if by any chance they win, you can hear no more talks or complaints from us. but, that is only if that due process is fair enough.
para kay Ms. Henson. wala ako sa posisyon para sabihing you do not deserve the crown. the judges have spoken during the coronation night. marami ka na sigurong naririnig mula sa mga supporters ni Ms. Raj. if you want to prove us wrong...if you want to show the world you deserve what Ms. Raj got, bring home the Miss Universe title for this year. It's a challenge you must take seriously. if not, you know what the whole Philippines will tell you. But, i really have nothing against you. it is not your fault that you came 2nd runner up or even the 1st runner up to be just 17. (to Ms. Henson's supporters: i know you love her just like how we love Ms. Raj. just put your feet in our shoes, you will understand. =)
para kay Venus. i do believe that you deserve the crown more than anyone else and you will be a worthy contender in the upcoming international pageant. kung ano man ang kahihinatnan ng laban mo, stay strong. you are such a talented, intelligent, and nice person to be dumped just like that. God has BETTER and BIGGER things in store for you.

summer

2010-03-09T22:49:00.004+08:00

masyado nang mainit ang panahon.

kung sasabayan mo pa ito ng init ng ulo mo, wala na talagang mangyayari
sa'yo.

ngunit, hindi ice cream ang solusyon.
kung bata ka, baka oo pa.
pero ngayon, tanging ang mahinahon mong pagharap sa problema ang magiging solusyon.

having nothing to do

2010-02-28T23:49:00.004+08:00

minsan, may mga tao talagang walang magawa.

pero, hindi ito dahilan para manggulo ka ng tahimik na buhay ng iba,

para sirain ang kasiyahan ng nakararami,

para pigilan ang pagtatagumpay ng isa.

alam mo, sa huli, walang masama kung wala kang magawa.

basta sensitibo ka lang sa mga taong gumagalaw sa paligid mo.

wala namang pumipilit sa'yo na gumawa ka.

ang akin lang, may buhay din ako.

kung wala kang magawa, sarilinin mo.

maaaring gumuho ang mundo ng isang tao dahil sa pangungulit mo nung wala kang magawa.

ngayon, wala akong pakialam kung wala kang ginagawa.
umisip ka ng paraan para maging masaya ka sa estado mong iyan.
wag lang darating sa punto na may nasasagasaan kang tao dahil sa lang dyan sa kagustuhan mo.

that's not determination, man

2010-02-08T12:12:00.004+08:00

ayos lang naman na sumuko (sa mga tamang pagkakataon).

hindi dahil determinado kang makuha ang isang bagay ay kailangan mo nang tapakan ang iba.

mas masaya at katanggap-tanggap ang pagkapanalo kung alam mong malinis mong nakamit ang kinalalagyan mo.

mas mabuti pa ang lagay ng sumuko sa laban, at least wala kang nasagasaan.

isipin mo, paano ka magiging tunay na masaya kung alam mong may labis na nasasaktan dahil sa kagustuhan (o kasakiman?) mo?

marami pang pagkakataon.

wag mong ipakita ang kasakiman mo lalo na kung alam mong mas kailangan ng isa ang posisyon mo.

paano mo maipagmamalaki ang pwesto mo kung alam mo namang ibinigay sa'yo yan ng mga sinagasaan mo?

ano ka ba? may pakiramdam ka ba?

ok na sana kung hindi ka na nagyayabang.

ano ang ipinagmamalaki mo? yan bang premyo na nakuha mo dahil sa kasakiman mo? sa'yo na lang yan. ikaw ang mas nakakaawa kaysa sa mga taong sinagasaan mo.

decision making

2010-01-30T15:11:00.005+08:00

kung patuloy mong pagsisisihan ang bawat desisyon mo,

matatakot ka nang gumawa ng sarili mong desisyon.

ngayon, mas makakabuti ang pagtanggap

sa kung ano man ang nangyayari,

maganda man ito o hindi.

sa huli,

malalaman mo rin

kung bakit naging ganun ang iyong desisyon,

kung bakit ganun ang kinahinatnan nito.

isipin mo,

sa mga aral pa lang na natutunan mo,

panalo ka na.

kahit na hindi iyon ang inaasahan mong mangyari,

matututo at matututo ka pa rin.

yun ang mas importante.

kesa naman matagumpay ka nga at masaya,

mabababaw naman ang mga natutunan mo.

bakit yan ang naging desisyon mo?

SIMPLE.

dahil may isang bagay

na kailangan mong matutunan

na kailanman ay hindi mo makukuha

kung naging iba (kahit konti lang)

ang naging desisyon mo.

on being responsible

2010-01-18T20:22:00.004+08:00

para saan pa ang buhay mo kung susunod ka lang sa agos ng nakararami?

para saan pa ang sarili mong utak kung patuloy mo lang namang tatalikuran ang iyong mga desisyon?

para saan pa ang iyong mga kamay kung kahit ang gusto mong hawakan ay di mo kayang abutin?

para saan pa ang talino mo kung patuloy ka lang magpapaalipin sa mga may hawak ng kapangyarihan?

-kung ang bawat tao ay magiging responsable sa mga bagay na meron tayo, hindi na sana magiging ganito kagulo ang mundo.
-kung ang bawat tao ay kayang irespeto ang pagkakaiba-iba ng bawat tao, magiging mas tahimik sana ang mundo.
-kung ang bawat tao ay kayang tingalain ang tagumpay ng iba, wala sanang maraming problema.
-kung ang bawat tao ay kayang makita ang mali, ibang mundo sana ang ating ginagalawan.
-kung ang bawat tao ay kayang maglingkod ayon sa kabutihan ng nakararami, mas maunlad sana ang mundong ating ginagalawan.
may dahilan kung bakit tayo ganito.
hindi kailangang gayahin mo ang iba para tanggapin ka ng mundo.
gawin mo kung ano ang ayon sa kalooban at desisyon mo.
walang alipin kung walang magpapaalipin.
walang manloloko kung walang magpapaloko.
walang mayaman at mahirap kung lahat tayo'y kumikilos.
walang malayo kung kaya mong humakbang.
walang imposible kung kaya mangangarap ka.
walang pangarap kung may ginagawa ka.
sa huli, nasa tao rin ang kahahantungan ng buhay nya.
maging responsable.
lalo na ngayon,
malapit na ang eleksyon.

Lesson Learned from a Priest

2009-10-07T13:43:00.000+08:00

Nangyari na ba sa buhay mo
na may isang taong sobrang pinipilit kang magsimba?

Yung tipong ang sama-sama mong tao pag hindi ka sumama.
Yung tipong akala nung taong yun isa syang anghel na ipinadala sa lupa
para iligtas ka sa kasalanan.
Yung tipong pag sumama ka
eh parang nakoronahan na sya ng “halo” sa ulo.

Sa kaso ko, OO na.
maraming beses na.

aaminin ko,
hindi ako palasimbang tao.

Pero mali ang pagsiksikan mo sa isang tao
ang diskarte mo para sa pagpapakarelihiyoso.
May iba-iba tayong pananaw kung pano maging ganito.

Siguro nga walang palya ang attendance mo sa pag-attend ng misa.

Pero hindi sapat na dahilan yun
para husgahan mo ang taong iba sa ginagawa mo ang diskarte
na mali at masama.

Baka hindi mo lang alam,
mas may takot at mas mahal nya pala
ang Dyos na sinasamba nyo kesa sa’yo.

Maaari ngang hindi mo halata o hindi mo nakikita,
pero hindi ibig sabihin nun na yun na ang basehan mo ng katotohanan.

Higit sa lahat, kung ang mga nakikita mo ang iyong sukatan, mas madali kang mahuhusgahan na puro ka lang pala palabas.

Wala sa puso ang ginagawa mo.

Para ka rin nyang lalakeng nagmahal dahil sa kagandahan ng babae.
Sa huli, wala naman palang utak at puso na mapapakinabangan.

Nakuha mo?
Sabi nga ng pari sa misa,
may tawag sa mga taong hindi tugma ang saloobin sa ginagawa.
Siguro tama na yung salitang plastic.

Pero hindi pala.

IMPOKRITO.

Yun nakuha mo.

looking back

2009-09-12T23:42:00.004+08:00

wag mong tatawaging walang kwenta ang lugar na kinatatayuan ko, kung nanggaling KA rin dito.

lalo na kung matagal ka ring nakinabang sa kung ano man ang meron dito.

pero kung ganyan din lang naman pala ang ugali mo at wala nang makapipigil pa sa'yo,

ANG SWERTE NAMAN PALA ng lugar ko

kasi kung basura ito ngayon, ano pala ang tawag mo noong nandito ka pa?

walang kwenta ang mga taong hindi marunong magpahalaga sa pinanggalingan

..at kahit ang basurang kinalalagyan ko ngayon ay tiyak na isusuka sila...

naiiintindihan ko kung bakit ganyan ka. kasi sa lahat ng pagbabagong nakita mo, ginto ang tingin mo. wag mong sabihing kahit ang dati mong sarili eh basura na rin ang itatawag mo?
ikaw ang nakakatawa.

making decisions

2009-08-17T19:12:00.003+08:00

masarap magbukas ng bagong yugto sa buhay.

di man malaman ng ibang tao ang nararamdaman mo,

di man nila maintindihan ang mga ginagawa mo,

di man sila masaya sa daang pinili mo,

di man sila pabor sa desisyong ginawa mo....

O KAHIT KUMONTRA PA ANG BUONG MUNDO...

mas importanteng, alam mo ang ginagawa mo.

masaya ka sa ginagawa mo
alam mong tama ang ginagawa mo
may tiwala ka sa desisyon na ginawa mo

wala nang pakialaman sa sasabihin ng iba...

alam mong buhay mo yan at ikaw lang ang magsusulat ng mga kwento

ikaw ang magbubukas ng pinto

AT IKAW DIN ANG MAGSASARA

sana malaman nilang may sari-sarili tayong buhay
kung makikialam lang ang iba, sana perpekto na ang buhay nila
sana masaya sila
at sana totoong nanggaling sila sa katayuan mo
para naman maging kapani-paniwala ang mga sasabihin nila...

kaya nga tig-iisa tayo ng buhay eh, parang papel sa eskwela.
bawat estudyante, bahala na sa gusto nilang isulat
kung magkopyahan man, yun ay dahil sa kagustuhan ng isa't isa

sa madaling salita, kung wala kang permisong makigulo sa buhay ng isa

WAG KA NANG SUMINGIT PA

wala kang lugar

wala kang papel

walang kwenta ang sasabihin mo

tapos.

saying goodbye

2009-08-06T21:09:00.002+08:00

nakakatawa. kung kelan naman sinuko ko ang lahat at sinunod ang gusto ko saka naman ako nawalan ng oras para sa pagsusulat.

ganunpaman, ang sarap humarap sa lahat ng tao na alam mong masaya ka sa takbo ng buhay mo. na ikaw ang nasusunod sa pagtupad ng mga pangarap mo.

masaya pala talaga.
kung hindi pa ko bumitaw, hindi ko mararanasan ang ganito.
totoo nga.
hindi mo malalaman ang kalalabasan ng isang bagay kung wala kang lakas ng loob na tingnan ito.
sigurado na ako.
kelangan mong pakawalan ng laman ang kamay mo para makahawak ka ng iba.

masyado na sigurong magulo ang mundo.
kung patuloy akong makikigulo rito, saan na lang pupulutin ito?
hindi ko kelangang guluhin ang sarili ko, para lang makibagay sa napakagulong mundo.

ito na ang simula...
ng PAGBABAGO.

no more calls

2009-07-21T08:33:00.002+08:00

bakit kung kelan nandito na, tsaka naman nakakapanghinayang.

bakit noong malayo pa, lagi namang naghihintay.

pero ayaw ko na.

tapos na.

manghinayang man ako, wala nang bawian.

totoo na 'to.

may dahilan kung bakit ganito.

malalaman mo rin na tama ako.

...no more calls to come...

puzzle beater

2009-07-19T22:35:00.001+08:00

paghiwa-hiwalayin mo man, magagawan pa rin ng paraan para mabuo muli.

wag mo lang iwawala ang mga piraso...

pag nagkataon, malaking problema. SIGURADO.

ice cream treat

2009-07-14T16:08:00.003+08:00

ice cream. may rason para magcelebrate. isang taon na ako sa trabaho ko. congratz sa akin.

...napatunayan kong mahaba pala talaga ang pasensya ko. bakit? dahil nagtagal ako nang ganito katagal.

... kung ayaw, maraming dahilan. pero minsan, kahit ang mga pinakamabigat nang dahilan ang nasa likod mo, wala ka pa ring magagawa para umalis na lang

...kung gusto, maraming paraan. may mga paraang nauubos din. hindi lahat kayang gawan ng paraan, kahit sobrang gusto mo pa to.

kelangan pa bang magcelebrate? hindi na ako maghihintay na dumami pa ang mga taon ko sa trabaho kong ito. araw na lang ang bibilangin ko. sa wakas, laya na ko.

who is he?

2009-07-07T04:44:00.002+08:00

Matagal na rin akong naghihintay ng susunod na kwentong barbero ni bob ong. Ang hindi ko lang maintindihan, bakit sa tagal ng paghihintay ko parang nahuli pa ako sa balita sa bago nyang libro? Mabuti na lang kamo at napadpad ako sa NBS. Ayun, nakaadvertise bilang #2 best selling book for non fiction. Kaso, nalibot ko na ang buong bookstore, wala akong makitang kopya.

Hindi ako nawalan ng pag-asa. Nagtanong ako sa saleslady, sabi nya out of stock na raw. Walang bagong delivery. Bad trip. Hindi ako makatulog noong araw na yun, pinapatay na ako ng adiksyon ko.

Ayun, nakakuha rin ako ng kopya kinabukasan. Kaso wala akong oras para magbasa. Sa madaling salita, sa kinabukasan pa noong araw na yun ko nabasa. Dalawang oras lang ang itinagal ng mga pahina. Di ko namalayan, lumilipad na pala na parang ibon ang batang si Ging-Ging. Tapos na ang kwento.

Ganunpaman, ang KAPITAN SINO, parang kwentong katulad ng Mac Arthur. Nobela. Pero, astig pa rin. Marami pa ring nakakatawa. Marami pa rin akong natutunan. Marami talagang mga puntong nagpapamulat sa katotohanan, hindi man maniwala ang mga nakakakita ng libro na may ganung klase palang laman ito.

Katulad ng pagkasilver ng cover nito, parang bagong pag-asa.

Pero natutunan ko ang pinakaastig na sagot sa tanong na anong gagawin mo? Anong ibabahagi mo? --- “kung ano ang kaya ko.”

Sa huli, hindi kailangan ng pangalan para tumulong, kahit hindi Kapitan Sino ang pangalan nya, kahit pa Super Strength, ang importante, nagbibigay ka ng tulong base sa kung ano ang kaya mo.

Salamat Rogelio. Salamat Kapitan Sino. Salamat Bok-bok. Salamat Tessa. Salamat Ging-Ging. At super salamat kay Bob Ong. Oo nga, ito ang totoo.

Til when should I wait?

2009-07-01T22:07:00.008+08:00

bago ako mag-umpisa, binigyan ko na ng limitasyon ang sarili ko. alam kong kailangan kong huminto sa oras na ako na mismo ang nagtalalaga. pero para akong tanga na pinagtaksilan ang sarili kong mga utos. heto ako ngayon, malapit nang dumating sa sukdulan. sana hindi ko pagsisihan.

hanggang kailan ko ba pahahabain nang pahahabain ang oras? hanggang kailan ko kaya kayang pagtaksilan ang sarili kong mga pangarap? hanggang kailan ko kaya kayang magpanggap na ayos lang ang lahat, na masaya ang ganito?

hay, di ko rin maintindihan ang sarili ko. lunod na lunod na ako sa trabaho ko. gusto ko na nga lang matulog hanggang sawa na 'ko. ang sarap manood ng tv hanggang sumakit ang mga mata ko. ang sarap magbasa ng libro hanggang sa maubos na ang mga pahina. nakakainggit ang iba. sila, walang nagsasabing ganito ang dapat gawin. wala silang oras na dapat habulin, walang tulog na dapat putulin, walang salita na dapat baguhin.

baliktad na naman ang mundo. alam kong marami ang walang trabaho. maraming may trabahong sobrang bigat ng kailangang gawin. maraming may trabahong hindi nabibigyan ng sapat na kapalit. maraming tao ang gustong magkatrabaho. maraming may trabahong gusto ng trabaho ko. pero heto ako, naghihintay sa pagdating ng tamang panahon....

sa tagal ng paghihintay ko, heto ang mga natutunan ko:

- maraming bagay ang kailanman ay di mo malalamang posible pala kung di ka ganun katiyagang maghintay sa pagsapit nito.

- kahit di mo gusto ang ginagawa mo, para sa ikabubuti ng nakakarami, pipilitin mong gawin na lang ng walang sinasabi.

- kahit gaano ka kadeterminado na magtagumpay, kung wala kang inspirasyon, babagsak ka rin sa huli.

- kahit gaano karami ang benepisyo ng isang bagay, kung wala ang puso mo dito, papangarapin mo paring lumayo at iwan ito.

- hindi dahil matagal ka na sa lugar ay mahal mo na ito, pwede rin namang kinakailangan mo lang talagang manatili dito.

- may mga taong determinadong magbago, pero madalas takot sila sa pagbabago. ayun, sa huli, wala rin namang magbabago. patuloy na lang silang makukulong sa bagay na hindi nila gusto, na hindi nila kayang iwan.

- masarap pag bagong sweldo, pero wala nang mas sasarap pa kapag nakikita mong may natutulungan kang iba sa perang pinagpaguran mo.

- may mga tao talagang mapagsamantala. likas na pala sa mundo yun.

- may mga taong nabulag ng kapangyarihan.

- mas masarap magtrabaho kapag marami kang kaibigan kaysa sa mga katrabaho lang.

- mas masarap maging empleyado kaysa maging boss. Naku, ok na ang simpleng manggagawa kaysa naman nasa taas ka nga, bulag ka naman sa katotohanan. At dahil dun, BOSS ka nga nila, pero hinding-hindi magiging kaibigan.

- walang trabahong madali.

-sa trabaho, mas nakakapagod pag nakatunganga ka lang.

- pag hindi ako nagtatrabaho, nahihiya ako sa mga pulitiko. Sayang ang buwis na ibabayad sa kikitain ko. Pamasahe rin nila yun.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta maganda ang serbisyo sa mga government offices. Basta tama ang pakikitungo nila sa'yo. Baka di nila alam, sa buwis na binabayad ko at ng mga katulad ko nanggagaling ang pera sa bulsa nila.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta sa kalsada at hindi sa bulsa ng kung sinu-sino napupunta.

TAMA NA ANG NATUTUNAN KO. MUKHANG MARAMI NA. PERO MALAMANG MAY PART TWO ITO. Susunod yun, for sure. KAPAG LUMAYAS NA ANG KATAMARAN SA BUHAY KO....

from pink to green...

2009-06-22T09:47:00.004+08:00

moving from my pink flat to the new emerald one...

Kung gusto mo ng pagbabago, nararapat lang na handa kang talikuran ang mga bagay sa kasalukuyan. Kung patuloy mong hahawakan ang bagay na yan, paano mababakante ang kamay mo para hawakan ang mga pagbabago? Hindi kailanman mangyayari ang mga pagbabago kung ikaw mismo ay di handang tanggapin na kailangan mong isakripisyo kahit na ang mga pinakamagagandang bagay sa ngayon.

Simple lang naman ang mensahe. Kung gusto mong ganyan ka na lang, eh di steady ka lang. Pero kung gusto mo ng pagbabago, kumilos ka. Ang pagbabago ay ang unti-unting paghakbang, hindi lang patungo sa unahan, kundi papalayo sa kasalukuyan.

Call Center Rules

2009-05-09T11:21:00.002+08:00

Kung meron mang nabago sa buhay ko sa magdamagang pakikipag-usap sa mga Inglisero sa ibang bansa, yun siguro ay ang “pananaw ko sa ORAS.”

Haha, siguro aakalain mong matutunan mong maging mahusay sa lenggwaheng banyaga (sa pagsalita man o sa pag-intindi). Pwede na rin. Nung una naman talaga ang hirap nilang intindihin, yung tipong pagka-galit na sila at sunud-sunod na ang Ingles eh para ka na lang pinaputukan ng baril sa mukha. Wala kang masabi. Pero ngayon, ang sarap nang makipagsabayan at sabihing “I’m sorry for the interruption, but if you won’t be behaving in a professional manner, I will disconnect the call at once,” wahahaha. Sarap!

Pero ang babaw naman kung yung Ingles lang pala ang dahilan kung bakit andun ka sa call center. Para saan ang Ingles mo, eh marami namang tao sa ibang bansa na pilit minamahal ang kanilang lenggwahe at hahanapan ka pa ng interpreter kasi karapatan daw nila yun bilang customer. Astig. Ayaw nilang pilitin ang sarili nilang magsalita ng baluktot na Ingles dahil alam nilang hindi dahil nasa bansa ka nila eh susundin mo na ang lahat ng nasa kanila. Pero sa huli, may sense naman talaga ang pagsasalita ng Ingles, hindi ka nila maloloko. Period.

Maiba tayo at mabalik dun sa ORAS na sinasabi ko sa simula. Simple lang naman. Nalaman ko ang kahalagahan ng bawat minuto, ng bawat segundo. Sa sobrang halaga nila, nagulat din ako nung naramdaman kong matagal pala ang itinatagal ng isang minuto, at mas lalo pang nakakagulat na marami pala talagang nangyayari sa isang minuto. Biruin mo, sa isang minutong nawala ka sa operasyon, ang laki na ng nawawala sa buong grupo. Isang minuto na kung tutuusin eh ang sarap lang patayin pag nanonood ka ng TV, o kaya pag nagshoshopping. Sa sobrang halaga nito, mawawalan ka ng trabaho sa isang minuto na ilegal kang nawala.

Hay, buhay nga naman. Ang iba, ayun nag-eenjoy magsayang ng oras. Pero ako ngayon, kahit isang minutong nakapikit ang mata ko ay importante, kahit isang minutong wala akong ginagawa ay napakahalaga. Di ba? Kung mahalaga na sa akin ang isang minuto, mas lalo akong magiging masaya sa dami ng minuto sa isang oras, sa isang araw, sa isang linggo, sa isang taon… Mas may sense ang buhay, kung baga.

At dahil ba natutunan ko na ang leksyon ko, pahiwatig na ba itong dapat akong humanap ng pagbabago? Sana pagkagising ko bukas eh may sagot na.

on writing a book

2009-05-04T09:41:00.001+08:00

Gusto kong sumulat ng libro.

Ako ang magdedesign ng cover.

Gusto ko yung astig.

Pero hindi ako magaling magdesign, sa kasamaang palad.

Kaya, magpapacontest na lang ako sa pinakamagandang design.

Ako na lang ang pipili.

Pero ano ang laman ng libro ko?

Nobela?

Biography?

Self-help?

Inspirational?

Fiction?

Non-fiction?

Ano?

Ewan ko. Wala akong maisip.

Paano ba magsisimula?

Sa anong lenggwahe ba mas maganda?

Kung sakali kayang makagawa ako,

May magbabasa kaya?

May mapupulot kaya ang mga mambabasa?

May tatatak kaya sa isipan nila?

Minsan naisip ko,

Mas ok palang magsulat na lang ng isang linya

Basta may magbabasa at may matututo.

Kesa makapal na libro na may astig na cover

Pero nasa sulok naman at pinagpipyestahan ng mga alikabok.

Sa ngayon, mas mabuting pag-isipan muna ang mga bagay na nais kong isulat.

Hindi lang dahil gusto kong magkalibro ay magsisimula na ako.

Ayoko ng basta libro lang

Wala akong pakialam kung hindi ito papatok sa masa

Basta may tao lang na makakaunawa at makikinabang

Kahit hindi marami, ok lang.

Kahit matagal pa, ayos lang.

Hindi dapat nagmamadali.

Parang buhay lang pala ang pagsulat ng libro.

Hindi katwiran na gusto mo kaya gagawin mo.

Kailangang pag-isipan muna nang mabuti.

Hindi lang ikaw mismo ang karakter sa buhay mo.

Marami pang tao

Kailangan mong isipin kung paano sila maaapektuhan ng ginagawa mo.

crystal clear

2009-05-04T09:32:00.002+08:00

Hindi mo ako pwedeng piliting masgsalita dahil lang nakikita mong tahimik ako, o dahil tingin mo ay mahina ako nang dahil sa katahimikan ko. Isa lang masasabi ko, kung gusto kong magtanong, magsasalita ako, kung may hindi ako naiintindihan, magtatanong ako. Walang pilitan.

Isipin mo, kailangan ko pa bang mag-isip ng itatanong ko para lang mapatunayan sa’yong may alam ako, para malaman mong hindi ako mahina? Malamang nabuhay ka sa katotohanang “matalino ang batang matanong.” Oo tama yan, di ako kumokontra, pero hindi na ako bata, may mga bagay na kapag nakita ko ay maipapaliwanag ko, mga bagay na pag narinig ko ay maiintindihan ko. Sa mga simpleng pinagsasabi mo, sana maniwala kang naiintindihan ko. Hindi dahil wala akong maitanong eh wala akong naintindihan. Hindi mo ba nakuha na kaya wala akong maisip na itanong eh dahil alam ko na ang sagot sa mga posibleng itatanong ko?

Hindi nila ako katulad. May mga tao kasing magtatanong kahit alam na nila ang kasagutan. Ano sa palagay mo ang motibo nila? Simple, para subukan ang kakayahan mo at kung hindi mo masagot, alam nilang mas magaling sila sa’yo. Pero may mga tao naman talagang nagtatanong para linawin ang lahat.

Simple, kung nalalabuan ako sa sinasabi mo, uulanin ka ng mga tanong ko. Sana maging masaya ka dahil tahimik lang ako. Alam mo kung bakit? Dahil ibig sabihin nun, malinaw lahat ng mga sinasabi o tinuturo mo. Effective ka kung baga.

Likas sa tao ang maghanap ng kasagutan sa mga di nila naiintindihan, tao ako, kaya natural na magsasalita rin ako kung may kailangan akong maintindihan. Maghintay ka lang.

changing minds

2009-04-17T13:05:00.003+08:00

astig siguro kung alam natin kung ano ang mangyayari bukas at sa mga susunod pang bukas. yung tipong pag pinikit mo ang mga mata mo at umisip ka ng petsa eh makikita mo ang bawat detalye. hay, ang sarap. biruin mo, di mo na kailangang mabaliw o mataranta pa sa pag-iisip kung ano ang kahihinatnan ng kapalpakang nagawa mo sa kasalukuyan. ang saya sanang isipin, pero sayang, hanggang pangarap na naman ito.

siguro sasabihin mo, "andyan naman ang mga manghuhula." hoy, gumising ka nga, hindi lahat ng kanilang mga prediksyon ay totoo. sabihin na natin na sa isang punto lamang sila sa atin, pero isipin mo, kaya nga sila inawag na manghuhula, walang katiyakan ang kanilang sinsasabi, from the root word ika nga.

tao lang tayo, napatunayan man ng siyensya na tayo ang pinakamatalinong tao sa balat ng lupa o sabihin pa nating sa universe pa, pero sa kabilang banda may mga limitasyon pa rin tayo. simple, katulad na lang ng mga isda, di man sila malulunod sa tubig, mamamatay naman sila sa lupa.

pero balik tayo sa usapan. paano nga kaya kung ang lahat ng magaganda at masasamang manyayari sa buhay natin ay alam na natin. ating isa-isahin. kung alam natin ang magagandang manyayari, eh di ayos. lagi na tayong magiging masaya at lagi na rin nating papangaraping dumating na ang tamang panahon para mangyari iyon. sa ingles, we'll always look forward to the time that it will be happening. pero, isang napakalaking pero! masaya ka nga at alam mong may magandang manyayari sa iyo bukas, pero isipin mo, pano na lang kung totoong nangyayari na iyon? dun mo malalaman na sana hindi mo na lang ito nalaman. bakit? kasi madidiskubre mo na nawalan na ng saysay ang salitang SORPRESA. habang buhay mo nang ipagkakait sa sarili mo ang kasiyahang hatid ng mga sorpresa. para ka lang nyan nanood ng peilikulang pangalawang beses mo nang napapanood.

sa kabilang dako naman tayo, kung alam mo na ang mga kapalpakang mangyayari sa iyo, masisiyahan ka pa bang gumising sa umaga at harapin ang dapat na mangyari? masisiyahan ka pa kayang namnamin ang mga tagumpay sa araw na iyon kung alam mong maya-maya lang ay may di magandang mangyayari. maliban sa nakakabaliw na pag-iisip na yan habang hinhintay mong dumating ang pagkakataong iyon, isipin mo kung andun ka na talaga sa panahong iyon. sasama lang ang loob mo na wala ka man lang nagawa para mapigilan iyon kahit na matagal mo nang alam na mangyayari iyon. nakasulat na ang lahat eh, ang lahat ng makikita mo ay mangyayari na talaga. so ano pa ang silbi ng kaalaman mo sa mangyayari bukas kung wala ka rin naman palang magagawa?

eh di wag na lang. "let's live one day at a time na lang," mas mabuti pa yun.

"don't shout to strangers!"

2008-11-22T11:48:00.003+08:00

hindi mo kailangang sumigaw para lang maintindihan kita.

kahit ang pinakamahinang bulong ay maiintindihan ko, sana alam mo yun.

at isa pa, hindi dahil sumisigaw ka ay tama at mataas ka, hindi mo ba napansin, kinakailangang mong sumigaw para makuha lang ang atensyon ng iba o bigyan ng takot ang iba para sa sarili mong intensyon, pero sa totoo wala naman talagang kwenta ang mga salitang lumalabas sa bibig mo.

sana marunong kang mahiya, o kung ayaw mo, kahit konting respeto naman. tao rin ang kausap mo! hindi lang ikaw ang taong kakausapin ko, marami pang iba. kung ayaw mong magpapigil sa pagtaas ng boses mo, sana naman wag sa tenga ko, may mga pangarap din ako, katulad mo.

--hay, hirap makipagsabayan sa mga irate callers!

risking it all

2008-10-08T20:50:00.003+08:00

akala ko dati, lahat kaya mong gawin para lang sa isang bagay na gustung-gusto mo. mali pala ako. mali talaga.

minsan, parang ang hirap magsakripisyo na lang ng kahit konting panahon o atensyon para lang sa bagay na iyon. kaya heto ako ngayon, nabali na naman ang mga pangako sa sarili.

pero alam mo, naisip ko, hindi ko pala gaanong gusto ang bagay na hindi ko mapagbigyan kahit ng konting panahon lang. kasi naman, masusukat ang kagustuhan mo sa isang bagay sa laki ng atensyon at dami ng panahon na kaya mong isakripisyo para dito. di ba? kung hindi ka handang mawala sa'yo ang isang bagay para sa isang bagay na gustung-gusto mo, eh gumising ka na, ang totoo, hindi mo talaga ito gusto. maniwala ka.

info overload

2008-08-01T19:46:00.001+08:00

umuulan ng ideya ngayon pero ayaw nitong magpatapon.

mali. ayaw ko palang itapon sa ngayon.

bukas na talaga

2008-07-13T19:30:00.004+08:00

july 14. bukas yun..medjo advance ang blog post na ito, hehehe. hindi ang pagiging excited ang dahilan (promise!), kasi naman baka matagalan pa bago ko mabuksan muli ang aking minamahal na "patapon." kaya ayun, ngayon ko na lang gagawin.

bukas, opisyal na magsisimula ang bago kong trabaho. hindi ko man alam kung saan mapupunta ang pagsisimulang ito, handa pa rin akong harapin ang bukas. syempre naman, lahat naman ng tao kelangang dumaan sa simula. mataas man ang katayuan mo ngayon, sigurado akong sa baba ka rin nagsimula. (maliban na lang kung may halong pamumulitika ang kasaysayan ng buhay mo, alam kong alam mo na kung ano ang gustong iparating ng mga letrang ito).

totoo naman kasi eh. minsan, kahit gustong-gusto mo nang gumalaw sa pantay at walang lamangan na mundo, patuloy pa rin itong ipagkakait ng mga taong walang inatupag kundi ang kanilang mga sarili. sa huli, parang sila na lang ang gumagawa ng takbo ng buhay mo. pero hindi ako papayag. buhay ko ito, at ako ang kelangang sumulat ng nobela ko. sa ngayon, hahayaan ko na lang silang gawin ang gusto nila. sana samahan mo ako sa layuning mapatunayan sa kanila na kahit na hindi mo hinahaluan ng pamumulitika ang buhay mo, pwede ka pa ring magtagumpay.

alam kong marami na ang nakagawa ng ganun, kaya lang pilit nagbubulag-bulagan ang iba para mapadali lang ang sistema. ikaw, san ka nakatayo ngayon? taas-noo mo bang masasabing sariling sikap mo lang ang lahat?

my alphabet

2008-07-09T18:23:00.003+08:00

may bago akong mundo ngayon...oo, kaya naman namimiss ko na ang magsulat.

nakakamiss din na bumangon sa kalagitnaan ng kasarapan sa pagkakahiga para lang lapatan ng mga salita ang gumugulo sa aking isipan.

nakakamiss din na magpahinga muna sa trabaho at magsulat ng ibang tema.

nakakamiss din ang walang limitasyong paggamit ng computer anumang oras para lang sa nasabing pagsusulat.

gusto ko nang magsulat ulit, kaya heto ako ngayon, binabayaran ang bawat minuto sa paggamit ng internet para lang mapagbigyan ang hilig ko.

sabihin mo nang ini-spoil ko ang sarili ko, ayos lang. basta sa paglapat ng aking mga daliri muli sa keyboard, alam kong may nagawa na naman akong makabuluhan.

minsan kasi, kelangang balikan ang mga bagay na nakasanayan na nating gawin para lang makita muli natin ang kahalagahan nito sa buhay natin. kaya heto na naman ako, may halong pagsisisi. bakit? kasi pwede ko naman sanang piliin ang hilig ko, pero nagpatalo na naman ako sa takbo ng sistema.

pero, sa huli, lalaban pa rin ako. ayaw kong makalimutan ang bawat letrang nagdala sa akin kung nasaan ako ngayon.

“I’m missing more my workmates than my work…”

2008-06-21T14:06:00.001+08:00

Dati, takot pa akong magtrabaho kasi baka hindi ako makasabay sa mga taong propesyunal na kung kumilos. Nakakatakot maramdamang nag-iisa ka lang at walang nakakaintindi sa kinikilos mo. Nakakahiya ring basta na lang ialok ang iyong kamay sa mga katrabaho para makipagkilala. Sa madaling salita, sa tatlong buwan na pananatili ko sa kumpanyang unang nagtiwala sa aking kakayahan, nabibilang lang ang mga taong aking nakilala. Sa totoo nga nyan, mas marami pa ang mga katrabaho kong kilala ko sa mukha kesa sa mga taong kilala ko sa pangalan. Sayang, nang dahil sa takot at hiya ay hindi ko naiabot sa lahat ang aking kamay para tangkaing makipagkilala. Wala na akong magagawa, huli na ang lahat.

Oo, kokonti lang ang mga taong naging totoong bahagi ng pang-araw-araw na buhay ko sa opisinang iyon. Pero masasabi ko pa rin na mas namimiss ko ang mga katrabaho kong iyon kesa sa mismong naging trabaho ko sa kumpanya. Oo, lunod na lunod na ako sa mga keywords. Sawang sawa na, kung baga, kahit sa maikling panahon lang. Pero hindi ko kailanman pinagsawaan ang pagsama sa mga katrabahong itinuring ko nang mga kaibigan.

*si tina. Ikaw ang kauna-unahang naging kaibigan ko sa labas ng eskwela. Salamat sa mga oras na pinagsamahan natin lalo na nung mga unang araw ng trabaho. Siguro kung di kita kasama, mas lalo akong nahirapan sa pakikibagay sa bagong mundong kinabilangan natin tatlong buwan na ang nakalipas. Nakakatawa ring isipin, ikaw ang una kong nakasama sa unang araw sa trabaho, at ikaw rin ang huli kong nakasama sa kahuli-hulihang oras ng pagtatapos ng kabanata ng buhay na ito. Amazing, di ba?

*si ate blu. Nung training pa lang natin, akala ko mahirap kang iapproach.(hehe) salamat sa pagreach-out. Ayan tuloy, nakatagpo ako ng kapatid sa loob. Salamat sa keywords, sa pakikisama, sa paggabay sa baguhang tulad ko, sa pagkakaibigan, sa tiwala, sa kape, sa snacks (ililibre mo pa ako ng mcfloat!haha), at sa napakarami pang mga bagay. Ikaw ang magiging dahilan kung bakit kailanman ay hindi ko malilimutan ang kulay na bughaw. (ang lalim!)

*si ate anne. Ikaw ang nakapagpafeel sa’kin na masaya pala sa station natin. Dati kasi wala akong makausap. Pero nung lumipat ako ng terminal sa tabi nyo ni kuya juls, nagbago ang lahat. Nagsimula ang pagkagulo ng buhay ko!haha joke lang…ang totoo, nagsimula ang isang napakasayang work experience. Iba pala talaga ang feeling pag may kausap ka at may kasama kang tumawa. Salamat.

*si kuya juls. Salamat sa mga oras ng pakikipag-usap sa’kin, nafeel ko tuloy na di pala ako nag-iisa sa mundo. Alam kong di ako masalitang tao, mahirap intindihin, at minsan walang kwentang kausap (haha), pero salamat sa pagreach-out. Ipagpatuloy mo ang paggawa ng mga astig na istorya. Sayang, maagang natapos ang lahat, hindi mo tuloy ako napahiram ng book na “All I Ever Really Needed to Know I Learned in Kindergarten.” Gusto ko pa naman ito, anyway, bili na lang ako pag di na ako pulubi. Haha

*si bhudz. Naalala ko, bago natin malaman ang masamang balita nung araw na iyon, habang wala pa tayong pc na magagamit, nasabi mong parang ang suplada ko. Nahalata mo?hehe Sayang, hindi na ako nabigyan ng pagkakataon na mapatunayang mali ang sinasabi mo. Pero, salamat pa rin. Ikaw ang kaisa-isang taong nakita ko na “live” na kumakain ng literal na sili kasabay ng kanin at ulam. San ka pa?

*si allen, na itatago ko na lang sa alyas na Maroon 5. Haha, bakit Maroon 5? Kasi, di ba kasabay mo ako dati sa exam? Tapos mas tumatak sa utak ko ang suot mong maroon na polo kesa sa’yo mismo. Kaya ayun. Salamat sa mga pagpapatawa. Mas nagiging masaya ang lunch time at working time dahil sa mga punch lines mo.

*si kuya nonoy—ang taong adik din sa kape katulad ko. Salamat sa pagiging kuya at sa libreng mcdo!hehe (trivia: cute ang mga anak ni kuya na sina aemon at enuj)

*si kuya bernz. Wala akong masabi.haha salamat sa mga blog sources, auto parts sources, auto parts descriptions, at sa cloud 9. Hahaha

*si riza. Sa totoo lang, pareho kami ng kolehiyong kinabilangan nito. Kaso, una ko syang nakita, dito na sa kumpanya. Ikaw ang nagpatunay sa akin na, this world is indeed a big world!haha

*si ate peach. Sya ang team leader ko, pero sa tatlong buwan kong pagtigil sa kumpanya, kahit libu-libong words na ang naisubmit ko sa kanya, siguro di pa lalampas sa 100 ang mga salitang binitawan ko sa harap nya. Ganun kalaki ang mundo. Sa huli, marami pa rin akong natutunan sa kanya.

***marami pa naman akong mga kakilala bukod sa mga nabanggit ko. Kaso, hindi ko sila masyadong nakahalubilo sa loob. Ang mga taong nabanggit ko sa taas ay ang mga taong naging bahagi talaga ng araw-araw na buhay ko sa loob ng tatlong buwan ko sa trabaho. Maikli mang panahon ito, nakakalungkot pa ring isipin na magiging iba na ang lahat.

Senti ako ngayon, alam ko. Pasensya na, pero kung alam mo lang kung ano ang nangyari, baka sabihin mong kulang pa ang rekado sa sinusulat kong ito.

never say goodbye

2008-06-19T11:07:00.002+08:00

bawal mag-goodbye.

walang goodbye.

hay. madami pa naman sana akong gustong isulat. pero nag-iba ang ihip ng hangin ngayon.

oo, wala ako sa sarili para magsulat ngayon. pero ito na ang paraan ko para mawala ang lahat.

bukas, iba na naman ang drama ng buhay ko. simula na naman ng mga pagbabago.

iba man ang maging timpla ng mga bagong isusulat ko, sana may makapulot pa rin nito. salamat sa lahat.

i don't need one more day

2008-06-18T11:52:00.004+08:00

matagal ko ring pinag-isipan ang pagbili ng pinakabagong libro ni mitch albom (actually, di na talaga sya bago kasi 2006 pa yun, pero di ko pa nababasa dati kaya tinawag ko na lang na bago). ilang beses na rin akong nagpabalik-balik sa bookstore para doon na mismo pag-isipan (minsan kasi, mas madaling magdesisyon kung on-the-spot, pero wala ring nangyari). ilang araw ko ring binalak na bilhin na iyon, pero noong Linggo lang talaga ako nakapagdesisyon. sa madaling salita, binili ko rin. medyo mahal sya para sa isang pulubing batang katulad ko, pero sa huli, hindi mababayaran ang mga leksyong natutunan ko.

for one more day. mitch albom. nakilala ko si mitch albom sa tuesdays with morrie. pagkatapos kong basahin iyon, alam kong natagpuan ko na ang isa sa mga paborito kong manunulat. matapos ulit noon, kumuha rin ako ng kopya ng the five people you meet in heaven. (wala akong bayad sa endorsement dito, alang-alang sa isang napakagaling na peryodista, libre na ito para sa kanya!haha)

for one more day. paano daw kung bigyan ka ng pagkakataong makasama ulit ang isang taong mahal mo na nasa kabilang buhay na. ano ang gagawin mo? magiging matapang ka ba para harapin ito? si chick, ang anak na piniling maging isang daddy's boy. ilang beses nyang hindi ipinaglaban ang kanyang ina. naging sunud-sunuran sa lahat ng gusto ng kanyang ama. at sa huli, namatay ang kanyang ina habang pinipilit nyang mapahanga ang kanyang amang nang-iwan sa kanila nang mahabang panahon.

***

hindi kailangang mamili ng mga anak sa pagitan ng kanyang mga magulang. sinabi ng ama ni chick "you can be a daddy's boy or a mommy's boy, but you can never be both."

kung nandun lang ako sa istorya, malamang na tumutol na ako ng sobra. oo, dalawa ang magulang ng lahat pero hindi intensyon ng mundo na pagpiliian ito. bakit ba hindi natin magawang maging masaya sa mga bagay na binigay na? bakit kelangang may itatapon pang isa? magulang yan, hindi asawa. kung asawa yan, tama lang na isa lang. pero ibahin mo ang mga magulang mo. may mga leksyon sa buhay na kailanman ay hindi maituturo sa'yo ng iyong ama, pero maibibigay sa'yo ng iyong ina. meron din namang leksyon ang iyong ama na kailanman ay hindi maibibigay sa'yo ng iyong ina. bakit dalawa ng magulang mo? simple, dahil kelangan mo ng dalawa.

wag mo nang hintayin na mawala ang isa para lang malaman mo ang kahalagahan nya. wag kang maging si chick na ginustong magkaroon ng isa pang araw kasama ang kanyang ina para mas makilala sya. at lalong wag naman sanang dumating sa punto na pagkatapos ng i"isang araw" na iyon ay malalaman mong hindi mo pala talaga sya kilala.

hindi basta nobela lang ang "for one more day." katulad ng ibang libro ni mitch albom, naging basehan nito ang totoong istorya ng buhay ng isang tao. sana mabasa mo ang libro.

i'm no dadi's girl

2008-06-14T16:55:00.002+08:00

bunso ako sa pamilya, pero hindi ako daddy's girl. ganun pa man, hayaan nyo akong makipagsabayan ngayon sa lahat ng mga anak na labis ang pagmamalaki sa kanilang mga ama.

hindi ko man nababasa ang lahat ng naiisip at nararamdaman mo, kaibigan pa rin kita...

hindi ko man nasasabi sa'yo ang lahat ng gusto kong sabihin, kaibigan mo pa rin ako...

sana lumaki akong parang barkada ka lang... pero ayos lang naman, kasi kung ganun nga ang nangyari, baka hindi ako ganito ngayon...

salamat pa! happy father's day!..anu ba ang nangyayari sakin? bumabati ako dito pero alam ko namang hindi nya 'to mababasa. iba ang mundo ko sa mundo nya. pero baka di ko kasi masabi...at least, naisulat ko.

para sa ibang mga tatay dyan, nasa inyo rin ang aking pagbati. let this world be conquered with the greatest dads!

i'm free

2008-06-12T16:59:00.005+08:00

di ko maramdaman ang kahalagahan ng araw na ito. sayang, gusto ko pa naman sanang makiisa sa patuloy na pagpupugay sa kalayaan ng bansang aking ginagalawan. napagkaitan na naman ako ng pagkakataon. kasi bakit ba naman may mga taong pilit pinagpipilitan ang mga bagay na hindi dapat. madami tuloy ang naaapektuhan.

isipin mo, ano ang gagawin mo sa ikasiyam ng Hunyo na itinalagang araw ng pahinga? pipilitin mo ba ang sarili mong gunitain ang nararapat na dahilan dahil sa kawalan mo ng magawa? siyempre hindi. at kung oo naman, patuloy mo na lang bang babalewalain ang tamang araw ng paggunita? at sa kagustuhan mo namang gawin ang nararapat gawin sa tamang araw, wala ka namang pagkakataon dahil naagaw na sa'yo ang mismong oras mo. (trabaho man o eskwela kaya)

saan na ba tamang lumugar?

***ang dahilang ito ang nakakapagpainit ng ulo. idagdag mo pa ang aking pagkalugi sa ganitong sistema dahil natural na naman sa kumpanyang aking pinapasukan na walang pasok tuwing lunes. hay!

too much

2008-06-11T16:01:00.003+08:00

gaano man kalalim ang baso, sa oras na mapuno ito, aapaw din ito.

ayos lang naman sanang lagyan ng laman ang baso, basta alalay lang kaibigan. hindi ka na bata para hindi malamang hindi na nito kaya. ikaw din naman ang mababasa oras na umapaw ito.

hindi baso ang problema ko. at lalong hindi ang tubig na inilalaman dito. hindi rin ang sarili ko. malamang alam mo na, kung nangyari na rin ito sa'yo.

nothing is permanent except "change"

2008-06-06T13:23:00.011+08:00

kung sinasabi mong malaki na ang pinagbago ko, yun ay dahil wala ka sa araw-araw ng buhay ko.

totoo, nagbabago ang tao. para saan pa ang mga bukas na dumarating kung wala ka rin namang bagong gagawin? nagbabago ang tao, paunti-unti nga lang. hindi na ikaw ngayon ang parehong ikaw kahapon. hindi mo na masasabing ikaw pa rin yan. oo, ikaw nga yan, pero may nagbago na sa'yo. kahit konti lang.

hindi mo 'to mahahalata kasi nga konti lang. mapapansin mo na lang kapag ilang buwan na ang lumipas. kasi naipon na ang mga kokonting nagbago sa'yo at unti-unting lumalaki. hindi man aminin ng iba, lahat ng madalas mong makasama ay wala ring mapapansin. kahit ikaw, ang pagbabago sa kanila ay hindi mo rin mahahalata. lilingon ka na lang sa iyong mga kahapon at sasabihin mo sa sarili mong "ibang-iba na nga ako ngayon."

ikumpara mo ang ganitong sitwasyon kapag nakasalamuha mo ulit ang isang taong matagal mo nang hindi nakakasalamuha. magugulat na lang siya sa laki ng pinagbago mo dahil ang laki ng pagbabago ay katumbas ng dami ng araw na dumaraan. kung wala siya sa tabi mo kinabukasan ng ngayon, malamang mahihirapan siyang tanggapin dahil mas nasanay siya sa pagkakakilala sa'yong katulad ka ng dati. pero di niya alam, patas lang naman kayo. dahil sya malaki na rin ang pinagbago.

kaya wag mo akong sisisihin kung malaki na ang pinagbago ko. kailanman, hindi pipigilan ng tao ang magbago para lang patuloy na masakyan ng iba ang buhay nya. malamang, ganun ako. kung ang mundo nga na walang buhay, nagbabago. ako pa kaya? pasensya na.

individual differences

2008-05-29T14:20:00.005+08:00

hindi dahil sinabi nyang maganda ka, eh maganda ka na...

alalahanin mong mga tao tayo, (nagkakamali!hahaha. hindi) mayroong mga pagkakaiba, maging paniniwala man.

dahil ganoon ang buhay, wag ka nang masaktan kung may nagsabi sa'yong hindi ka magaling. dahil ang ginawa mo ay maari ngang hindi maganda para sa kanya, pero pag pinakita mo sa iba, tiyak na may hahanga. wag mong ikulong ang sarili mo sa sinasabi lang ng iisang tao. at lalong wag kang papayag na gayahin mo ang ginagawa nya para lang sabihin nyang magaling ka.

isipin mo, para saan pa at milyun-milyon ang tao sa mundo kung magiging pare-pareho lang ang lahat? kung gannon din lang naman ang mangyayari, eh di sana isa na lang ang ginawang tao sa mundo.

may dahilan kung bakit ganyan ka. may mga bagay na tanging ikaw lang ang makagagawa. kung pipilitin mong sumunod sa anino ng iba, baka tuluyan nang hindi mo magawa ang mga bagay na kailangan mong magawa.

magkakaiba tayo, at may rason kung bakit ganito.

pagbabalanse sa tulay na lubid

2008-05-24T15:38:00.007+08:00

hindi naman sana mahirap ang pagtawid sa lubid, kung napagsanayan lang nang mabuti ang lahat bago pa man ang pakikipagsapalaran.

ang pagtawid sa lubid ay hindi lang tungkol sa patuloy na pag-asang makadarating ka sa dulo ng buhay, kundi ang kahandaan mo upang maranasan mo ang saya ng pagdating sa kabila. wala nang pakialaman kung nakatali man ang lubid sa pagitan ng dalawang mataas na gusali o ng dalawang silya. wala nang pakialaman dun, ang importante ay ang pagtawid nang ligtas hanggang sa kabila.

pero alam mo, minsan mas ayos na ring sinubukan mong tumawid kahit na alam mong hindi ka papasa. kaysa naman sa mga taong takot sumubok. isipin mo, ano ang mapapala ng taong hindi sumusubok? puro mga tanong na lang na "makakaya ko kaya?" sa huli, sya lang naman ang talo, paano mo malalamang kaya mo kung hindi mo susubukan? siguro, natatakot lang siyang malamang hindi nya kaya. pero ano naman ang mapapala mo sa takot na iyon? hindi naman nito ituturo sa iyo ang tamang pagtawid sa lubid.

hay...lubid at buhay, iisa lang yan.

pagkakataon

2008-05-24T13:45:00.002+08:00

kung may tamang panahon man ang lahat ng pagkakataon, mahihintay kaya ng lahat ang pagdating nito?

writer's block

2008-05-23T15:19:00.002+08:00

*sa huli, malalaman mo ring mas mabuti nga na wala na lang akong sinabi ngayon.

umasa sa wala...

2008-05-23T15:13:00.002+08:00

mahirap mag-expect...kasi naman, pag nag-expect ka at hindi natupad...masasaktan ka lang.

isipin mo lang daw dapat kung ano ang nangyayari ngayon para kung sakaling may mangyari bukas, masosorpresa ka na lang...db? at kung sakaling wala mang mangyari bukas, wala namang mawawala kasi wala ka namang inaasahan...db?

tama nga naman. mas mabuti nang sorpresa ang dumating kaysa sakit...oo nga naman, sana matuto na ako.

intindihin mo sana ako...

2008-05-23T14:53:00.005+08:00

mahirap talagang intindihin ang mundo.

minsan nga kahit sarili ko hindi ko maintindihan, eh di lalong nakakabaliw pag mundo pa ang inisip ko? katulad na lang ngayon. hay! sana may makabasa sa nararamdaman ko para malaman ko naman at maintindihan kung bakit ganito ang kinikilos ko. hindi ko talaga alam. wala ako sa sarili ko pero nagagawa ko pa naman ang mga natural kong ginagawa pag nasa sarili ko ako.

ewan ko kung ano ang problema ko. pakiramdam ko meron pero wala naman akong maisip. hay! pag may nagtatanong kung ano ang problema ko, wala naman akong masabi. ano ba talaga? hay, sana maintindihan ako ng mundo o di kaya'y piliting intindihin katulad sa pagpilit kong pag-intindi sa kanya. para patas lang ang lahat.

"no man is an island"

2008-05-20T15:38:00.003+08:00

sanay na akong mag-isa kahit na ang pinakaayaw kong mangyari sa buhay ko ay ang mag-isa.

ewan, pero parang masayang mag-isa. kahit na ang totoo, malungkot talaga. hay! pasensya na sa magulong entry...gusto ko lang namang masabing hindi ako natutuwa sa pag-iisa kahit na mas madalas kong piliin ang pumasok sa sitwasyong ganito. hindi ko ibig sabihin na para akong nasa isang isla ngayon na walang kasama. hindi iyon ang kahulugan ng pag-iisa sa akin.

totoo, may mga kasama nga ako ngayon pero hindi ko nadarama ang kasama. magulo ba? pasensya na talaga. isa lang kasi ang nasa isip ko. pasensya na.

moving on

2008-05-15T14:28:00.004+08:00

nalalapit na naman ang pasukan. pero ibang-iba na ang lahat ngayon. kumpara sa nakaraang 15 taon ng buhay ko, sa ganitong mga panahon, iniisip ko na kung ilang notebooks ang kelangan kong bilhin, ilang libro ang aking gagamitin, anong bag ang papatok sa aking panlasa, at anong kulay at klase ng ballpen ang tatagal ng higit sa isang araw sa aking mga kamay. (trivia: mga isa o dalawang beses pa lang siguro ako nakakaubos ng tinta ng isang ballpen...ang iba ay nawala o kaya nawala sa sarili, basta na lang nawalan ng tinta.)

ibang-iba na talaga ngayon. wala na ang mga ganoong ideya sa isip ko. kahit nga isang matinong ballpen ay wala ako sa bahay ngayon. tuluyan ko na talagang iniwan ang buhay estudyante. parang ayaw ko pa sana, pero wala nang magagawa. nakakamiss lang kasi ang lahat. as in, lahat!

pero tama lang naman na maglaro sa isipan ko 'yun. dalawang buwan pa lang ako sa bago kong propesyon kumpara sa 15 taon kong pagiging estudyante. hindi nga naman madali ang lahat. alam ko, masasanay din ako.

isang napakalupit na "anghel"

2008-05-06T15:36:00.002+08:00

Ginoong Angel Tesorero:

hindi kita kilala ng personal, alam ko. tanging ang pagkakakilala ko sa'yo ay napabilang/ nabibilang ka sa pahayagang Pinoy Weekly at may kinalaman ka sa LJA Printing Press.

mas concern ako sa aking huling nabanggit. ang LJA Printing Press. nakakaasar. biktima kami. nasaan ang iyong konsensya?

hindi ko intensyong ipahiya ka sa lahat ng taong nakakaintindi ng lenggwaheng ito kaya hindi ko ihahayag dito ang mga nangyari. ayaw kitang ipahiya kahit ipinahiya mo na kami sa marami. disyembre pa noong nakaraang taon naganap ang lahat, pero hindi ito basta-basta na lang makakalimutan.

marahil nagtataka ka kung sino ako. hindi sapat ang profile ko sa blog na ito para makilala mo ako. pero alam ko maiintindihan mo ang lahat ng sinasabi ko sa mga salitang ito. THE BICOL UNIVERSITARIAN.

ano, nakuha mo na? ano na ang gagawin mo? patuloy ka na lang bang magtatago? kung ganyan ka rin lang naman, sana naging pangalan ka na lang talaga. salamat. pasensya na sa abala!

amazing!

2008-04-30T14:46:00.002+08:00

it's indeed amazing that all the numbers could be formed using only two numbers--4 and 8!

food for thought

2008-04-29T16:37:00.000+08:00

"Don't hide love. If you feel it, express it–not to demand that others love you back, but simply to live outwardly the best of what you feel inwardly. The worst that can happen to your heart is not rejection by another person, but failure to act on the love you feel."– Martha Beck, author of The Joy Diet

nagsisinungaling ako!

2008-04-29T16:16:00.007+08:00

ayos lang ako. madalas ko itong mabanggit, pero ito rin ang madalas na hindi totoo. sa madaling salita, nagkakasala ako sa tuwing nababanggit ko ito.

pero mas ayos na para sa akin ito. pagkasabi mo nito, tapos na ang usapan.

di ba? pag sinabi mong hindi ka ok, itatanong kaagad sa'yo na "bakit?"

nakakapagod yun. para sa akin, mas madaling sabihin mo ang ayos lang ako kaysa ipaliwanag kung bakit ka malungkot, nag-iisa, nahihirapan, o kahit na ano pa man. sabi nga nila "smiling is far better than explaining why i am sad")

oo, ayos lang sa'kin yun. pero sa oras na ito, malamang nagsisinungaling pa rin ako kasi mas masarap na may nakakaintindi sa mga pinagdadaanan mo.

pero, pinili kong maging ganito kaya heto ako at nagdurusa sa desisyong iyon. pero AYOS LANG!

precious

2008-04-26T08:55:00.008+08:00

heypi birthday tootzieroll! Godbless u always!
like to share this one that i just read.....
"getting old is mandatory; growing up is optional."
go girl! debut mo sana ngayon kung lalaki ka! hahaha (sayang!)

gulay forever

2008-04-25T14:38:00.006+08:00

ako ang batang di mahilig sa gulay. (correction, di pala kumakain)

ewan ko kung bakit. mapilit din naman ang mga magulang ko noon. katunayan, binabayaran pa nga ako ng papa ko sa bawat piraso ng gulay na kakainin ko noon para lang kumain talaga ako. (totoo 'to, promise!) pero hindi rin nagtagal ang bayaran at hindi rin nagtagal ang pagkain ko nito. ayun, nasanay na ang panlasa kong wala ito. pero noong grade 4 ako (feeling ko, naisahan ako ng mama ko, titser ko kasi sya), di ko akalaing magagawa nyang magbigay ng assignment na maglista ng lahat ng gulay na kinakain mo tapos kailangang papirmahan sa magulang! para akong natraydor! syempre, di ko naman yun pwedeng dayain. sya kasi ang pipirma at sya rin ang magchecheck. san ka pa? kinaumagahan sa klase, nagyayabangan ang lahat. ako, tahimik lang. pero hindi pa rin ako natinag, wala pa ring pagbabago sa sistema ng pagkain ko.

hanggang ngayon. lalo na ngayon. malayo ako sa mga magulang ko kaya walang pumipilit sa'kin na kumain ng gulay. ang mga tita kong kasama sa bahay ngayon, parang suportado ako. alam na nila na hindi pwedeng ilapit sa'kin ang gulay. (masaya) sabi nga nila, kung nagkataon daw na napasok ako sa pbb house ngayon, lagot ako kay big brother (kasi di ba pinipilit ang mga housemates na kumain ng gulay doon?)

ngayong mga oras na ito, hindi ko pa rin alam kung kelan ako matututong kumain nito.

oo, alam ko. maraming mabuting naidudulot ang gulay. pero buhay pa naman ako hanggang ngayon. ibig sabihin, hindi nakakamatay ang hindi pagkain ng gulay. at isa pa, sabi ng astig na writer na si Bob Ong sa libro nyang "Ang Paboritong Libro ni Hudas"(actually kaya paborito ko sya kasi sa sinabi nyang ito), "bakit ko kailangang kumain ng gulay? kung kabayo sana ako, oo. marami rin namang ibang pagkain dyan na makapagbibigay ng sustansyang katulad din ng gulay." yan ang sabi nya, pero di gaanong ganyan, di ko kasi masyadong namemorya.

pero sa kahuli-hulihan, gusto ko rin namang kumain ng gulay. alam ko rin naman ang mangyayari sa akin pag hindi ko iyon nagawa. kaya nga sinisimulan ko na ngayon. meron na akong isang gulay (ewan kung gulay ba talaga 'to) na kinakain kahit walang namimilit sa akin. patatas. french fries. (achievement!)

bakit Filipino ang lenggwahe ko?

2008-04-24T16:27:00.002+08:00

una, nakakasawang mag-Ingles. halos araw-araw na lang, sa lenggwaheng 'yon ako nagsusulat. nararapat lang siguro na gamitin ko rin ang wikang aking kinamulatan.

pangalawa, konti pa lang ang mga nasusulat ko sa wikang Filipino. sa apat na taon kong pag-aaral at karanasan sa pagsusulat, hindi pa tataas sa sampu ang naisulat ko sa wikang ito. (dumami lang 'yon dahil nag-ojt ako sa publikasyong Filipino ang gamit). sa totoo lang, sa dinami-dami ng mga ginagawa kong artikulo, mabibilang lang ang nakasulat sa Filipino.

pangatlo, masaya palang ito ang wikang gamit. ewan ko kung bakit. astig, kung baga.

pang-apat, hindi naman mga Kano ang gusto kong magbasa nito. hindi naman ako nagpapadiscover!haha

panlima........ewan, wla na muna yata sa ngayon!

para 'to kay Frenee na nagrereklamo sa mga entries ko dahil di sya masyadong nakakaintindi ng Filipino. sana maintindihan mo ito!hahaha

nakakalungkot isipin

2008-04-24T16:16:00.002+08:00

i feel so alone.....

yes, indeed!

gusto kong maging ____________*

2008-04-22T16:00:00.000+08:00

grade 1: di ko maalala kung grade 1 talaga ako noon (basta elementary pa yun), tuwing magtatanong ang titser ko kung ano ang gusto naming maging paglaki, lagi kong sinasagot na "gusto kong maging guro." Ewan ko kung bakit. siguro dahil yun lang ang alam kong propesyon (dati) o siguro dahil na rin sa titser ang mama ko at ang karamihan sa mga kapitbahay namin noon.

grade 5: nag-enjoy ako masyado sa astronomy. ayun, naisp ko tuloy na maging astonaut (hehe). inisip ko kung ano bang kurso ang kukunin ko para maging astronaut ako. meron kaya rito nun sa Pinas?

grade 5 pa rin: masarap magklase sa science kaya sumagi rin sa isip ko ang pagiging scientist. kaso katulad ng astronaut, di ko rin alam kung anong kurso ang kukunin para pagnakagraduate ka eh scientist ka na.

high school: naalala ko, kelangang ilagay sa yearbook kung ano ang gusto mong maging propesyon. lakas-loob kong sinulat ang "duktor" kahit alam kong hindi iyon ang kursong binabalak kong kunin.

may 2004: walang kaalam-alam kong inenrol ang sarili ko sa journalism. di ko alam kung bakit, basta ang alam ko lang, mahilig akong magsulat. yun lang!

4th year college: graduating ako, mga ilang buwan na lang, nasabi ko sa ilang mga kaibigan ko na kung bago pa ako mag-enrol sa college eh alam ko na may kursong chemical engineering sa school na pinapasukan ko, yun sana ang kinuha ko. para kasing mas malapit iyon sa katotohanan ng pagiging scientist.

4th year pa rin: December. bakasyon noon. may inalok ang papa kong trabaho. pinakilala nya sa'kin ang isang publisher ng isang pahayagan sa Maynila. pwede raw akong pumasok don.

4th year as usual: December o January yun. lunchtime. nag-usap-usap ang barkada. sabi ko, bukas ang pinto ko upang sumabak sa pagiging call center agent. sila rin. naplano na namin ang lahat. ayun, lahat ng kaharap ko sa mesa, agents na ngayon. ako, hindi.

march 2008: ilang araw bago maggraduation. natanggap ako sa trabaho bilang isang web content writer. doon pumasok sa isip ko na masya ako sa kinalalagyan ko. masaya ako dahil ang magsulat pala talaga ang buhay ko.

april 2008: lampas isang buwan na ako sa trabaho ko. ayaw kong umalis kahit parang namumulubi na ako. mahirap yakapin ang propesyong hindi mo naman mahal. mahal ko ang pagsusulat.

future: kung sakali mang gusto kong mabago ang trabaho ko, magsusulat pa rin ako. yun nga lang, gusto kong tahakin ang mundo ng media. journalism ang tinapos ko, mas magiging makabuluhan ang buhay ko kung yun ang gagawin ko.

isa pang future: magtatayo ako ng publikasyon. bukod kasi sa pangarap ko na maging journalist/writer/editor, pangarap ko ring mabasa ang pangalan ko bilang "publisher" at may mas malalim pa roong dahilan. kaya sa mga kaibigan, kaklase, kakilala, o katrabaho na nais makisosyo sa itatayong publikasyon, kontakin lamang ako. hehe (pero seryoso!)

Sa Mga Kaklase Ko

2008-04-19T15:44:00.000+08:00

sa lahat ng nagtapos ng kursong Journalism sa taong 2008 mula sa Bicol University:

keep in touch! you can help me post here. practice what we learned from college. write.

if you want, you know how to contact me!

let's keep the fire of words burning!

ayos pa kaya ako?

2008-04-19T15:19:00.000+08:00

Mahirap pala pag utak ang puhunan mo. Mahirap diktahan kasi trabaho niya ang magdikta. Di lang basta sakit ang mararamdaman mo pag nasobrahan na ‘to. Mahirap piliting gumawa kasi marami rin itong ginagawa.

Pero ayos na rin na ito ang puhunan mo…dahil hindi nasasayang ang mahabang panahon na ginugol mo para hasain ito.

-a realization from work after a nose bleeding week of writing and writing.