bukas na talaga

july 14. bukas yun..medjo advance ang blog post na ito, hehehe. hindi ang pagiging excited ang dahilan (promise!), kasi naman baka matagalan pa bago ko mabuksan muli ang aking minamahal na "patapon." kaya ayun, ngayon ko na lang gagawin.

bukas, opisyal na magsisimula ang bago kong trabaho. hindi ko man alam kung saan mapupunta ang pagsisimulang ito, handa pa rin akong harapin ang bukas. syempre naman, lahat naman ng tao kelangang dumaan sa simula. mataas man ang katayuan mo ngayon, sigurado akong sa baba ka rin nagsimula. (maliban na lang kung may halong pamumulitika ang kasaysayan ng buhay mo, alam kong alam mo na kung ano ang gustong iparating ng mga letrang ito).

totoo naman kasi eh. minsan, kahit gustong-gusto mo nang gumalaw sa pantay at walang lamangan na mundo, patuloy pa rin itong ipagkakait ng mga taong walang inatupag kundi ang kanilang mga sarili. sa huli, parang sila na lang ang gumagawa ng takbo ng buhay mo. pero hindi ako papayag. buhay ko ito, at ako ang kelangang sumulat ng nobela ko. sa ngayon, hahayaan ko na lang silang gawin ang gusto nila. sana samahan mo ako sa layuning mapatunayan sa kanila na kahit na hindi mo hinahaluan ng pamumulitika ang buhay mo, pwede ka pa ring magtagumpay.

alam kong marami na ang nakagawa ng ganun, kaya lang pilit nagbubulag-bulagan ang iba para mapadali lang ang sistema. ikaw, san ka nakatayo ngayon? taas-noo mo bang masasabing sariling sikap mo lang ang lahat?

gulay forever

ako ang batang di mahilig sa gulay. (correction, di pala kumakain)

ewan ko kung bakit. mapilit din naman ang mga magulang ko noon. katunayan, binabayaran pa nga ako ng papa ko sa bawat piraso ng gulay na kakainin ko noon para lang kumain talaga ako. (totoo 'to, promise!) pero hindi rin nagtagal ang bayaran at hindi rin nagtagal ang pagkain ko nito. ayun, nasanay na ang panlasa kong wala ito. pero noong grade 4 ako (feeling ko, naisahan ako ng mama ko, titser ko kasi sya), di ko akalaing magagawa nyang magbigay ng assignment na maglista ng lahat ng gulay na kinakain mo tapos kailangang papirmahan sa magulang! para akong natraydor! syempre, di ko naman yun pwedeng dayain. sya kasi ang pipirma at sya rin ang magchecheck. san ka pa? kinaumagahan sa klase, nagyayabangan ang lahat. ako, tahimik lang. pero hindi pa rin ako natinag, wala pa ring pagbabago sa sistema ng pagkain ko.

hanggang ngayon. lalo na ngayon. malayo ako sa mga magulang ko kaya walang pumipilit sa'kin na kumain ng gulay. ang mga tita kong kasama sa bahay ngayon, parang suportado ako. alam na nila na hindi pwedeng ilapit sa'kin ang gulay. (masaya) sabi nga nila, kung nagkataon daw na napasok ako sa pbb house ngayon, lagot ako kay big brother (kasi di ba pinipilit ang mga housemates na kumain ng gulay doon?)

ngayong mga oras na ito, hindi ko pa rin alam kung kelan ako matututong kumain nito.

oo, alam ko. maraming mabuting naidudulot ang gulay. pero buhay pa naman ako hanggang ngayon. ibig sabihin, hindi nakakamatay ang hindi pagkain ng gulay. at isa pa, sabi ng astig na writer na si Bob Ong sa libro nyang "Ang Paboritong Libro ni Hudas"(actually kaya paborito ko sya kasi sa sinabi nyang ito), "bakit ko kailangang kumain ng gulay? kung kabayo sana ako, oo. marami rin namang ibang pagkain dyan na makapagbibigay ng sustansyang katulad din ng gulay." yan ang sabi nya, pero di gaanong ganyan, di ko kasi masyadong namemorya.

pero sa kahuli-hulihan, gusto ko rin namang kumain ng gulay. alam ko rin naman ang mangyayari sa akin pag hindi ko iyon nagawa. kaya nga sinisimulan ko na ngayon. meron na akong isang gulay (ewan kung gulay ba talaga 'to) na kinakain kahit walang namimilit sa akin. patatas. french fries. (achievement!)