Merry Christmas!

The feeling of being able to share is
PRICELESS.
Give,
instead of receiving.
It’s Christmas today and every other day.
GIVE.

on patriotism

Maraming mga tao ang negatibo. Hindi lang sa pananaw kundi sa lahat ng nakikita nito.

Pero isipin mo, oo nga at maraming mga negatibong bagay sa paligid
Pero hindi ibig sabihin nitong dito na iikot ang mundo mo.

Malaki ang mundo.
Marami ang nakikigulo dito.
Kung nakikita mo ang mga negatibo
Di ba dapat may nakikita ka ring positibo?
Kung patuloy mong pagbabasehan ang mga negatibo, patuloy mo ring ididismaya ang sarili mo.
Bakit hindi ka tumingin sa mga positibo?

Maraming dahilan para ngumiti ka.
Maraming dahilan para sumaya ka.
Maraming dahilan para maging inspirado ka.
Maraming dahilan para ikataas-noo mo.

Hindi ang mga negatibong nakikita mo ang nakakasira ng kulay ng buhay mo.
Aminin mo, ang totoong nakakasira sa'yo ay ang negatibong pag-iisip at paniniwala mo.


*nabasa ko minsan sa isang blog ng isang dayuhan kung gaano sya kadismaya sa Pilipinas. Nakalulungkot na kahit marami ang katotohanan sa mga sinulat niya, maraming mga Pilipino ang sumang-ayon dito at pilit pang binabatikos ang Pilipinas. Meron pa ngang ibang ikanatutuwa na wala na sila sa Pilipinas at naninirahan na sa ibang lugar kaya hindi na nila nakikita ito. Pero, bakit ba marami sa atin ay ganito? Pag dayuhan na ang nagsabi, akala mo sobrang totoo? May mga tao na ayaw buksan ang mga mata sa positibo dahil nalunod na sila sa paniniwalang wala nang pag-asa ang bansa. Isipin mo kung ang lahat ng Pilipino ay madidismaya, sino na lang ang tutulong sa bansa? Kung lahat lang sana tayo ay may mentalidad na positibo, maaaring makatulong pa tayo. Imbes na yapakan mo ang bansa mo, bakit hindi mo na lang ipagsigawan ang mga positibo. Totoo man na maraming mga negatibo, hindi ito dahilan para sabihing lubog na tayo at wala nang pag-asa pa. Nandyan ka nga sa ibang bansa, pero isipin mo, ganyan pa rin kayaman at kaganda ang bansang yan kahit wala ka dyan.

on happiness or success

beating time

what life gives you

Wag ka nang magalit kung hindi yung gusto mo ang nakuha mo
Dahil madalas, hindi talaga yun ang ibibigay sa'yo.

Bago ka magalit, magmukmok, o magtampo,
Bakit hindi mo muna tingnan ang hawak mo?
Hindi man yan ang gusto mo, hindi ibig sabihing hindi yan ang kailangan mo.
Minsan kasi, kahit ikaw na mismo, di mo malalaman kung ano ang kailangan mo.
Kasi naman, mas tinitingnan mo ang gusto mo
kesa sa totoong kailangan mo.

Sa huli, alin ba talaga ang gusto mo?
Yung gusto mo lang talaga?
O yung totoong kailangan mo?

Hope

on respecting people

hindi kita kilala at hindi mo rin ako kilala.
wala akong karapatang husgahan ka at ganun ka rin dapat sakin.
marami ka mang gustong malaman, sana nag-iisip ka rin minsan.
hindi lahat katulad mo, hindi lahat nag-iisip kagaya mo, hindi lahat nabubuhay ng tulad ng sa'yo
isa lang ang gusto ko sanang iparating, maging sensitibo ka.

hindi lang ito para sa'yo.
MAGING SENSITIBO TAYO.
maraming nasasaktan ng dahil sa mga tanong mo, sa mga komento mo.
maraming gumuguho ang mundo dahil sa simpleng sinabi mo.
kung naging maingat ka lang sana, baka naging inspirasyon ka pa.
baka nakatulong ka pa.
mas mabuting maging mapanuri muna tayo at mag-isip bago pa man bumuka ang ating mga bibig.

On Making A Choice

May mga bagay na kahit hindi natin ginusto, talagang mangyayari.

Katulad na lang ng pagtanghal ng isang presidente.

Gaano mo man ipinagdasal na manalo ang manok mo, sa huli, mananalo pa rin ang nakakuha ng simpatya ng nakararami.

Ngunit, hindi ito dahilan para hindi suportahan ang mga bagay na nangyayari.

Wala man ito sa plano mo, mas mabuting maniwala tayo na alam ng Diyos ang mas makabubuti.

Dahil dito, hindi mo na kailangan pang magrebolusyon.

Sa huli, ang mga taong katulad mo na hindi kayang tanggapin ang mga nangyayari sa paligid ang makasisira ng mga magaganda sanang mangyayari.

Nang dahil sa pagkontra mo, maraming mga bagay ang pwedeng mangyari.

Ang masama pa nito, hindi laging maganda ang nagiging resulta ng pakikipagrebolusyon mo.

Ayan, tingnan mo, may bago na tayong mga pinuno.

Hindi pa man nila nasisimulan ang kanilang mga termino,

ang dami mo na kaagad na sinabi.

Pwede bang maghintay ka na mapatunayan nilang tama o mali ka bago ka gumawa ng hakbang?

Sa huli, hindi lahat ng gusto mo ay makabubuti.

Lalo na kung bansa na ang pinag-uusapan.

Hindi ko sinasabi na magaling ako. Hindi nanalo ang manok ko sa pagkapresidente.

Pero sa ngayon, maghihintay at tatahimik muna ako.

Kasi baka dumating ang araw na kainin ko lahat ng sinabi ko.

decision making

kung patuloy mong pagsisisihan ang bawat desisyon mo,

matatakot ka nang gumawa ng sarili mong desisyon.

ngayon, mas makakabuti ang pagtanggap

sa kung ano man ang nangyayari,

maganda man ito o hindi.

sa huli,

malalaman mo rin

kung bakit naging ganun ang iyong desisyon,

kung bakit ganun ang kinahinatnan nito.

isipin mo,

sa mga aral pa lang na natutunan mo,

panalo ka na.

kahit na hindi iyon ang inaasahan mong mangyari,

matututo at matututo ka pa rin.

yun ang mas importante.

kesa naman matagumpay ka nga at masaya,

mabababaw naman ang mga natutunan mo.

bakit yan ang naging desisyon mo?

SIMPLE.

dahil may isang bagay

na kailangan mong matutunan

na kailanman ay hindi mo makukuha

kung naging iba (kahit konti lang)

ang naging desisyon mo.

on being responsible

para saan pa ang buhay mo kung susunod ka lang sa agos ng nakararami?

para saan pa ang sarili mong utak kung patuloy mo lang namang tatalikuran ang iyong mga desisyon?

para saan pa ang iyong mga kamay kung kahit ang gusto mong hawakan ay di mo kayang abutin?

para saan pa ang talino mo kung patuloy ka lang magpapaalipin sa mga may hawak ng kapangyarihan?

-kung ang bawat tao ay magiging responsable sa mga bagay na meron tayo, hindi na sana magiging ganito kagulo ang mundo.

-kung ang bawat tao ay kayang irespeto ang pagkakaiba-iba ng bawat tao, magiging mas tahimik sana ang mundo.

-kung ang bawat tao ay kayang tingalain ang tagumpay ng iba, wala sanang maraming problema.

-kung ang bawat tao ay kayang makita ang mali, ibang mundo sana ang ating ginagalawan.

-kung ang bawat tao ay kayang maglingkod ayon sa kabutihan ng nakararami, mas maunlad sana ang mundong ating ginagalawan.

may dahilan kung bakit tayo ganito.

hindi kailangang gayahin mo ang iba para tanggapin ka ng mundo.

gawin mo kung ano ang ayon sa kalooban at desisyon mo.

walang alipin kung walang magpapaalipin.

walang manloloko kung walang magpapaloko.

walang mayaman at mahirap kung lahat tayo'y kumikilos.

walang malayo kung kaya mong humakbang.

walang imposible kung kaya mangangarap ka.

walang pangarap kung may ginagawa ka.

sa huli, nasa tao rin ang kahahantungan ng buhay nya.

maging responsable.

lalo na ngayon,

malapit na ang eleksyon.

Lesson Learned from a Priest

Nangyari na ba sa buhay mo
na may isang taong sobrang pinipilit kang magsimba?

Yung tipong ang sama-sama mong tao pag hindi ka sumama.
Yung tipong akala nung taong yun isa syang anghel na ipinadala sa lupa
para iligtas ka sa kasalanan.
Yung tipong pag sumama ka
eh parang nakoronahan na sya ng “halo” sa ulo.


Sa kaso ko, OO na.
maraming beses na.

aaminin ko,
hindi ako palasimbang tao.

Pero mali ang pagsiksikan mo sa isang tao
ang diskarte mo para sa pagpapakarelihiyoso.
May iba-iba tayong pananaw kung pano maging ganito.

Siguro nga walang palya ang attendance mo sa pag-attend ng misa.

Pero hindi sapat na dahilan yun
para husgahan mo ang taong iba sa ginagawa mo ang diskarte
na mali at masama.

Baka hindi mo lang alam,
mas may takot at mas mahal nya pala
ang Dyos na sinasamba nyo kesa sa’yo.

Maaari ngang hindi mo halata o hindi mo nakikita,
pero hindi ibig sabihin nun na yun na ang basehan mo ng katotohanan.

Higit sa lahat, kung ang mga nakikita mo ang iyong sukatan, mas madali kang mahuhusgahan na puro ka lang pala palabas.

Wala sa puso ang ginagawa mo.

Para ka rin nyang lalakeng nagmahal dahil sa kagandahan ng babae.
Sa huli, wala naman palang utak at puso na mapapakinabangan.


Nakuha mo?
Sabi nga ng pari sa misa,
may tawag sa mga taong hindi tugma ang saloobin sa ginagawa.
Siguro tama na yung salitang plastic.

Pero hindi pala.

IMPOKRITO.

Yun nakuha mo.

saying goodbye

nakakatawa. kung kelan naman sinuko ko ang lahat at sinunod ang gusto ko saka naman ako nawalan ng oras para sa pagsusulat.

ganunpaman, ang sarap humarap sa lahat ng tao na alam mong masaya ka sa takbo ng buhay mo. na ikaw ang nasusunod sa pagtupad ng mga pangarap mo.

masaya pala talaga.
kung hindi pa ko bumitaw, hindi ko mararanasan ang ganito.
totoo nga.
hindi mo malalaman ang kalalabasan ng isang bagay kung wala kang lakas ng loob na tingnan ito.
sigurado na ako.
kelangan mong pakawalan ng laman ang kamay mo para makahawak ka ng iba.

masyado na sigurong magulo ang mundo.
kung patuloy akong makikigulo rito, saan na lang pupulutin ito?
hindi ko kelangang guluhin ang sarili ko, para lang makibagay sa napakagulong mundo.

ito na ang simula...
ng PAGBABAGO.

puzzle beater

paghiwa-hiwalayin mo man, magagawan pa rin ng paraan para mabuo muli.

wag mo lang iwawala ang mga piraso...

pag nagkataon, malaking problema. SIGURADO.

who is he?

Matagal na rin akong naghihintay ng susunod na kwentong barbero ni bob ong. Ang hindi ko lang maintindihan, bakit sa tagal ng paghihintay ko parang nahuli pa ako sa balita sa bago nyang libro? Mabuti na lang kamo at napadpad ako sa NBS. Ayun, nakaadvertise bilang #2 best selling book for non fiction. Kaso, nalibot ko na ang buong bookstore, wala akong makitang kopya.

Hindi ako nawalan ng pag-asa. Nagtanong ako sa saleslady, sabi nya out of stock na raw. Walang bagong delivery. Bad trip. Hindi ako makatulog noong araw na yun, pinapatay na ako ng adiksyon ko.

Ayun, nakakuha rin ako ng kopya kinabukasan. Kaso wala akong oras para magbasa. Sa madaling salita, sa kinabukasan pa noong araw na yun ko nabasa. Dalawang oras lang ang itinagal ng mga pahina. Di ko namalayan, lumilipad na pala na parang ibon ang batang si Ging-Ging. Tapos na ang kwento.

Ganunpaman, ang KAPITAN SINO, parang kwentong katulad ng Mac Arthur. Nobela. Pero, astig pa rin. Marami pa ring nakakatawa. Marami pa rin akong natutunan. Marami talagang mga puntong nagpapamulat sa katotohanan, hindi man maniwala ang mga nakakakita ng libro na may ganung klase palang laman ito.

Katulad ng pagkasilver ng cover nito, parang bagong pag-asa.

Pero natutunan ko ang pinakaastig na sagot sa tanong na anong gagawin mo? Anong ibabahagi mo? --- “kung ano ang kaya ko.”

Sa huli, hindi kailangan ng pangalan para tumulong, kahit hindi Kapitan Sino ang pangalan nya, kahit pa Super Strength, ang importante, nagbibigay ka ng tulong base sa kung ano ang kaya mo.

Salamat Rogelio. Salamat Kapitan Sino. Salamat Bok-bok. Salamat Tessa. Salamat Ging-Ging. At super salamat kay Bob Ong. Oo nga, ito ang totoo.

Til when should I wait?

bago ako mag-umpisa, binigyan ko na ng limitasyon ang sarili ko. alam kong kailangan kong huminto sa oras na ako na mismo ang nagtalalaga. pero para akong tanga na pinagtaksilan ang sarili kong mga utos. heto ako ngayon, malapit nang dumating sa sukdulan. sana hindi ko pagsisihan.

hanggang kailan ko ba pahahabain nang pahahabain ang oras? hanggang kailan ko kaya kayang pagtaksilan ang sarili kong mga pangarap? hanggang kailan ko kaya kayang magpanggap na ayos lang ang lahat, na masaya ang ganito?

hay, di ko rin maintindihan ang sarili ko. lunod na lunod na ako sa trabaho ko. gusto ko na nga lang matulog hanggang sawa na 'ko. ang sarap manood ng tv hanggang sumakit ang mga mata ko. ang sarap magbasa ng libro hanggang sa maubos na ang mga pahina. nakakainggit ang iba. sila, walang nagsasabing ganito ang dapat gawin. wala silang oras na dapat habulin, walang tulog na dapat putulin, walang salita na dapat baguhin.

baliktad na naman ang mundo. alam kong marami ang walang trabaho. maraming may trabahong sobrang bigat ng kailangang gawin. maraming may trabahong hindi nabibigyan ng sapat na kapalit. maraming tao ang gustong magkatrabaho. maraming may trabahong gusto ng trabaho ko. pero heto ako, naghihintay sa pagdating ng tamang panahon....

sa tagal ng paghihintay ko, heto ang mga natutunan ko:

- maraming bagay ang kailanman ay di mo malalamang posible pala kung di ka ganun katiyagang maghintay sa pagsapit nito.

- kahit di mo gusto ang ginagawa mo, para sa ikabubuti ng nakakarami, pipilitin mong gawin na lang ng walang sinasabi.

- kahit gaano ka kadeterminado na magtagumpay, kung wala kang inspirasyon, babagsak ka rin sa huli.

- kahit gaano karami ang benepisyo ng isang bagay, kung wala ang puso mo dito, papangarapin mo paring lumayo at iwan ito.

- hindi dahil matagal ka na sa lugar ay mahal mo na ito, pwede rin namang kinakailangan mo lang talagang manatili dito.

- may mga taong determinadong magbago, pero madalas takot sila sa pagbabago. ayun, sa huli, wala rin namang magbabago. patuloy na lang silang makukulong sa bagay na hindi nila gusto, na hindi nila kayang iwan.

- masarap pag bagong sweldo, pero wala nang mas sasarap pa kapag nakikita mong may natutulungan kang iba sa perang pinagpaguran mo.

- may mga tao talagang mapagsamantala. likas na pala sa mundo yun.

- may mga taong nabulag ng kapangyarihan.

- mas masarap magtrabaho kapag marami kang kaibigan kaysa sa mga katrabaho lang.

- mas masarap maging empleyado kaysa maging boss. Naku, ok na ang simpleng manggagawa kaysa naman nasa taas ka nga, bulag ka naman sa katotohanan. At dahil dun, BOSS ka nga nila, pero hinding-hindi magiging kaibigan.

- walang trabahong madali.

-sa trabaho, mas nakakapagod pag nakatunganga ka lang.

- pag hindi ako nagtatrabaho, nahihiya ako sa mga pulitiko. Sayang ang buwis na ibabayad sa kikitain ko. Pamasahe rin nila yun.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta maganda ang serbisyo sa mga government offices. Basta tama ang pakikitungo nila sa'yo. Baka di nila alam, sa buwis na binabayad ko at ng mga katulad ko nanggagaling ang pera sa bulsa nila.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta sa kalsada at hindi sa bulsa ng kung sinu-sino napupunta.

TAMA NA ANG NATUTUNAN KO. MUKHANG MARAMI NA. PERO MALAMANG MAY PART TWO ITO. Susunod yun, for sure. KAPAG LUMAYAS NA ANG KATAMARAN SA BUHAY KO....

from pink to green...

moving from my pink flat to the new emerald one...

Kung gusto mo ng pagbabago, nararapat lang na handa kang talikuran ang mga bagay sa kasalukuyan. Kung patuloy mong hahawakan ang bagay na yan, paano mababakante ang kamay mo para hawakan ang mga pagbabago? Hindi kailanman mangyayari ang mga pagbabago kung ikaw mismo ay di handang tanggapin na kailangan mong isakripisyo kahit na ang mga pinakamagagandang bagay sa ngayon.

Simple lang naman ang mensahe. Kung gusto mong ganyan ka na lang, eh di steady ka lang. Pero kung gusto mo ng pagbabago, kumilos ka. Ang pagbabago ay ang unti-unting paghakbang, hindi lang patungo sa unahan, kundi papalayo sa kasalukuyan.

on writing a book

Gusto kong sumulat ng libro.

Ako ang magdedesign ng cover.

Gusto ko yung astig.

Pero hindi ako magaling magdesign, sa kasamaang palad.

Kaya, magpapacontest na lang ako sa pinakamagandang design.

Ako na lang ang pipili.

Pero ano ang laman ng libro ko?

Nobela?

Biography?

Self-help?

Inspirational?

Fiction?

Non-fiction?

Ano?

Ewan ko. Wala akong maisip.

Paano ba magsisimula?

Sa anong lenggwahe ba mas maganda?

Kung sakali kayang makagawa ako,

May magbabasa kaya?

May mapupulot kaya ang mga mambabasa?

May tatatak kaya sa isipan nila?

Minsan naisip ko,

Mas ok palang magsulat na lang ng isang linya

Basta may magbabasa at may matututo.

Kesa makapal na libro na may astig na cover

Pero nasa sulok naman at pinagpipyestahan ng mga alikabok.

Sa ngayon, mas mabuting pag-isipan muna ang mga bagay na nais kong isulat.

Hindi lang dahil gusto kong magkalibro ay magsisimula na ako.

Ayoko ng basta libro lang

Wala akong pakialam kung hindi ito papatok sa masa

Basta may tao lang na makakaunawa at makikinabang

Kahit hindi marami, ok lang.

Kahit matagal pa, ayos lang.

Hindi dapat nagmamadali.

Parang buhay lang pala ang pagsulat ng libro.

Hindi katwiran na gusto mo kaya gagawin mo.

Kailangang pag-isipan muna nang mabuti.

Hindi lang ikaw mismo ang karakter sa buhay mo.

Marami pang tao

Kailangan mong isipin kung paano sila maaapektuhan ng ginagawa mo.

changing minds

astig siguro kung alam natin kung ano ang mangyayari bukas at sa mga susunod pang bukas. yung tipong pag pinikit mo ang mga mata mo at umisip ka ng petsa eh makikita mo ang bawat detalye. hay, ang sarap. biruin mo, di mo na kailangang mabaliw o mataranta pa sa pag-iisip kung ano ang kahihinatnan ng kapalpakang nagawa mo sa kasalukuyan. ang saya sanang isipin, pero sayang, hanggang pangarap na naman ito.

siguro sasabihin mo, "andyan naman ang mga manghuhula." hoy, gumising ka nga, hindi lahat ng kanilang mga prediksyon ay totoo. sabihin na natin na sa isang punto lamang sila sa atin, pero isipin mo, kaya nga sila inawag na manghuhula, walang katiyakan ang kanilang sinsasabi, from the root word ika nga.

tao lang tayo, napatunayan man ng siyensya na tayo ang pinakamatalinong tao sa balat ng lupa o sabihin pa nating sa universe pa, pero sa kabilang banda may mga limitasyon pa rin tayo. simple, katulad na lang ng mga isda, di man sila malulunod sa tubig, mamamatay naman sila sa lupa.

pero balik tayo sa usapan. paano nga kaya kung ang lahat ng magaganda at masasamang manyayari sa buhay natin ay alam na natin. ating isa-isahin. kung alam natin ang magagandang manyayari, eh di ayos. lagi na tayong magiging masaya at lagi na rin nating papangaraping dumating na ang tamang panahon para mangyari iyon. sa ingles, we'll always look forward to the time that it will be happening. pero, isang napakalaking pero! masaya ka nga at alam mong may magandang manyayari sa iyo bukas, pero isipin mo, pano na lang kung totoong nangyayari na iyon? dun mo malalaman na sana hindi mo na lang ito nalaman. bakit? kasi madidiskubre mo na nawalan na ng saysay ang salitang SORPRESA. habang buhay mo nang ipagkakait sa sarili mo ang kasiyahang hatid ng mga sorpresa. para ka lang nyan nanood ng peilikulang pangalawang beses mo nang napapanood.

sa kabilang dako naman tayo, kung alam mo na ang mga kapalpakang mangyayari sa iyo, masisiyahan ka pa bang gumising sa umaga at harapin ang dapat na mangyari? masisiyahan ka pa kayang namnamin ang mga tagumpay sa araw na iyon kung alam mong maya-maya lang ay may di magandang mangyayari. maliban sa nakakabaliw na pag-iisip na yan habang hinhintay mong dumating ang pagkakataong iyon, isipin mo kung andun ka na talaga sa panahong iyon. sasama lang ang loob mo na wala ka man lang nagawa para mapigilan iyon kahit na matagal mo nang alam na mangyayari iyon. nakasulat na ang lahat eh, ang lahat ng makikita mo ay mangyayari na talaga. so ano pa ang silbi ng kaalaman mo sa mangyayari bukas kung wala ka rin naman palang magagawa?

eh di wag na lang. "let's live one day at a time na lang," mas mabuti pa yun.

i don't need one more day

matagal ko ring pinag-isipan ang pagbili ng pinakabagong libro ni mitch albom (actually, di na talaga sya bago kasi 2006 pa yun, pero di ko pa nababasa dati kaya tinawag ko na lang na bago). ilang beses na rin akong nagpabalik-balik sa bookstore para doon na mismo pag-isipan (minsan kasi, mas madaling magdesisyon kung on-the-spot, pero wala ring nangyari). ilang araw ko ring binalak na bilhin na iyon, pero noong Linggo lang talaga ako nakapagdesisyon. sa madaling salita, binili ko rin. medyo mahal sya para sa isang pulubing batang katulad ko, pero sa huli, hindi mababayaran ang mga leksyong natutunan ko.

for one more day. mitch albom. nakilala ko si mitch albom sa tuesdays with morrie. pagkatapos kong basahin iyon, alam kong natagpuan ko na ang isa sa mga paborito kong manunulat. matapos ulit noon, kumuha rin ako ng kopya ng the five people you meet in heaven. (wala akong bayad sa endorsement dito, alang-alang sa isang napakagaling na peryodista, libre na ito para sa kanya!haha)

for one more day. paano daw kung bigyan ka ng pagkakataong makasama ulit ang isang taong mahal mo na nasa kabilang buhay na. ano ang gagawin mo? magiging matapang ka ba para harapin ito? si chick, ang anak na piniling maging isang daddy's boy. ilang beses nyang hindi ipinaglaban ang kanyang ina. naging sunud-sunuran sa lahat ng gusto ng kanyang ama. at sa huli, namatay ang kanyang ina habang pinipilit nyang mapahanga ang kanyang amang nang-iwan sa kanila nang mahabang panahon.

***

hindi kailangang mamili ng mga anak sa pagitan ng kanyang mga magulang. sinabi ng ama ni chick "you can be a daddy's boy or a mommy's boy, but you can never be both."

kung nandun lang ako sa istorya, malamang na tumutol na ako ng sobra. oo, dalawa ang magulang ng lahat pero hindi intensyon ng mundo na pagpiliian ito. bakit ba hindi natin magawang maging masaya sa mga bagay na binigay na? bakit kelangang may itatapon pang isa? magulang yan, hindi asawa. kung asawa yan, tama lang na isa lang. pero ibahin mo ang mga magulang mo. may mga leksyon sa buhay na kailanman ay hindi maituturo sa'yo ng iyong ama, pero maibibigay sa'yo ng iyong ina. meron din namang leksyon ang iyong ama na kailanman ay hindi maibibigay sa'yo ng iyong ina. bakit dalawa ng magulang mo? simple, dahil kelangan mo ng dalawa.

wag mo nang hintayin na mawala ang isa para lang malaman mo ang kahalagahan nya. wag kang maging si chick na ginustong magkaroon ng isa pang araw kasama ang kanyang ina para mas makilala sya. at lalong wag naman sanang dumating sa punto na pagkatapos ng i"isang araw" na iyon ay malalaman mong hindi mo pala talaga sya kilala.

hindi basta nobela lang ang "for one more day." katulad ng ibang libro ni mitch albom, naging basehan nito ang totoong istorya ng buhay ng isang tao. sana mabasa mo ang libro.

pagbabalanse sa tulay na lubid

hindi naman sana mahirap ang pagtawid sa lubid, kung napagsanayan lang nang mabuti ang lahat bago pa man ang pakikipagsapalaran.

ang pagtawid sa lubid ay hindi lang tungkol sa patuloy na pag-asang makadarating ka sa dulo ng buhay, kundi ang kahandaan mo upang maranasan mo ang saya ng pagdating sa kabila. wala nang pakialaman kung nakatali man ang lubid sa pagitan ng dalawang mataas na gusali o ng dalawang silya. wala nang pakialaman dun, ang importante ay ang pagtawid nang ligtas hanggang sa kabila.

pero alam mo, minsan mas ayos na ring sinubukan mong tumawid kahit na alam mong hindi ka papasa. kaysa naman sa mga taong takot sumubok. isipin mo, ano ang mapapala ng taong hindi sumusubok? puro mga tanong na lang na "makakaya ko kaya?" sa huli, sya lang naman ang talo, paano mo malalamang kaya mo kung hindi mo susubukan? siguro, natatakot lang siyang malamang hindi nya kaya. pero ano naman ang mapapala mo sa takot na iyon? hindi naman nito ituturo sa iyo ang tamang pagtawid sa lubid.

hay...lubid at buhay, iisa lang yan.