on patriotism

Maraming mga tao ang negatibo. Hindi lang sa pananaw kundi sa lahat ng nakikita nito.

Pero isipin mo, oo nga at maraming mga negatibong bagay sa paligid
Pero hindi ibig sabihin nitong dito na iikot ang mundo mo.

Malaki ang mundo.
Marami ang nakikigulo dito.
Kung nakikita mo ang mga negatibo
Di ba dapat may nakikita ka ring positibo?
Kung patuloy mong pagbabasehan ang mga negatibo, patuloy mo ring ididismaya ang sarili mo.
Bakit hindi ka tumingin sa mga positibo?

Maraming dahilan para ngumiti ka.
Maraming dahilan para sumaya ka.
Maraming dahilan para maging inspirado ka.
Maraming dahilan para ikataas-noo mo.

Hindi ang mga negatibong nakikita mo ang nakakasira ng kulay ng buhay mo.
Aminin mo, ang totoong nakakasira sa'yo ay ang negatibong pag-iisip at paniniwala mo.


*nabasa ko minsan sa isang blog ng isang dayuhan kung gaano sya kadismaya sa Pilipinas. Nakalulungkot na kahit marami ang katotohanan sa mga sinulat niya, maraming mga Pilipino ang sumang-ayon dito at pilit pang binabatikos ang Pilipinas. Meron pa ngang ibang ikanatutuwa na wala na sila sa Pilipinas at naninirahan na sa ibang lugar kaya hindi na nila nakikita ito. Pero, bakit ba marami sa atin ay ganito? Pag dayuhan na ang nagsabi, akala mo sobrang totoo? May mga tao na ayaw buksan ang mga mata sa positibo dahil nalunod na sila sa paniniwalang wala nang pag-asa ang bansa. Isipin mo kung ang lahat ng Pilipino ay madidismaya, sino na lang ang tutulong sa bansa? Kung lahat lang sana tayo ay may mentalidad na positibo, maaaring makatulong pa tayo. Imbes na yapakan mo ang bansa mo, bakit hindi mo na lang ipagsigawan ang mga positibo. Totoo man na maraming mga negatibo, hindi ito dahilan para sabihing lubog na tayo at wala nang pag-asa pa. Nandyan ka nga sa ibang bansa, pero isipin mo, ganyan pa rin kayaman at kaganda ang bansang yan kahit wala ka dyan.

having nothing to do

minsan, may mga tao talagang walang magawa.

pero, hindi ito dahilan para manggulo ka ng tahimik na buhay ng iba,

para sirain ang kasiyahan ng nakararami,

para pigilan ang pagtatagumpay ng isa.

alam mo, sa huli, walang masama kung wala kang magawa.

basta sensitibo ka lang sa mga taong gumagalaw sa paligid mo.

wala namang pumipilit sa'yo na gumawa ka.

ang akin lang, may buhay din ako.

kung wala kang magawa, sarilinin mo.

maaaring gumuho ang mundo ng isang tao dahil sa pangungulit mo nung wala kang magawa.

ngayon, wala akong pakialam kung wala kang ginagawa.
umisip ka ng paraan para maging masaya ka sa estado mong iyan.
wag lang darating sa punto na may nasasagasaan kang tao dahil sa lang dyan sa kagustuhan mo.

that's not determination, man

ayos lang naman na sumuko (sa mga tamang pagkakataon).

hindi dahil determinado kang makuha ang isang bagay ay kailangan mo nang tapakan ang iba.

mas masaya at katanggap-tanggap ang pagkapanalo kung alam mong malinis mong nakamit ang kinalalagyan mo.

mas mabuti pa ang lagay ng sumuko sa laban, at least wala kang nasagasaan.

isipin mo, paano ka magiging tunay na masaya kung alam mong may labis na nasasaktan dahil sa kagustuhan (o kasakiman?) mo?

marami pang pagkakataon.

wag mong ipakita ang kasakiman mo lalo na kung alam mong mas kailangan ng isa ang posisyon mo.

paano mo maipagmamalaki ang pwesto mo kung alam mo namang ibinigay sa'yo yan ng mga sinagasaan mo?

ano ka ba? may pakiramdam ka ba?

ok na sana kung hindi ka na nagyayabang.

ano ang ipinagmamalaki mo? yan bang premyo na nakuha mo dahil sa kasakiman mo? sa'yo na lang yan. ikaw ang mas nakakaawa kaysa sa mga taong sinagasaan mo.

Lesson Learned from a Priest

Nangyari na ba sa buhay mo
na may isang taong sobrang pinipilit kang magsimba?

Yung tipong ang sama-sama mong tao pag hindi ka sumama.
Yung tipong akala nung taong yun isa syang anghel na ipinadala sa lupa
para iligtas ka sa kasalanan.
Yung tipong pag sumama ka
eh parang nakoronahan na sya ng “halo” sa ulo.


Sa kaso ko, OO na.
maraming beses na.

aaminin ko,
hindi ako palasimbang tao.

Pero mali ang pagsiksikan mo sa isang tao
ang diskarte mo para sa pagpapakarelihiyoso.
May iba-iba tayong pananaw kung pano maging ganito.

Siguro nga walang palya ang attendance mo sa pag-attend ng misa.

Pero hindi sapat na dahilan yun
para husgahan mo ang taong iba sa ginagawa mo ang diskarte
na mali at masama.

Baka hindi mo lang alam,
mas may takot at mas mahal nya pala
ang Dyos na sinasamba nyo kesa sa’yo.

Maaari ngang hindi mo halata o hindi mo nakikita,
pero hindi ibig sabihin nun na yun na ang basehan mo ng katotohanan.

Higit sa lahat, kung ang mga nakikita mo ang iyong sukatan, mas madali kang mahuhusgahan na puro ka lang pala palabas.

Wala sa puso ang ginagawa mo.

Para ka rin nyang lalakeng nagmahal dahil sa kagandahan ng babae.
Sa huli, wala naman palang utak at puso na mapapakinabangan.


Nakuha mo?
Sabi nga ng pari sa misa,
may tawag sa mga taong hindi tugma ang saloobin sa ginagawa.
Siguro tama na yung salitang plastic.

Pero hindi pala.

IMPOKRITO.

Yun nakuha mo.

crystal clear

Hindi mo ako pwedeng piliting masgsalita dahil lang nakikita mong tahimik ako, o dahil tingin mo ay mahina ako nang dahil sa katahimikan ko. Isa lang masasabi ko, kung gusto kong magtanong, magsasalita ako, kung may hindi ako naiintindihan, magtatanong ako. Walang pilitan.

Isipin mo, kailangan ko pa bang mag-isip ng itatanong ko para lang mapatunayan sa’yong may alam ako, para malaman mong hindi ako mahina? Malamang nabuhay ka sa katotohanang “matalino ang batang matanong.” Oo tama yan, di ako kumokontra, pero hindi na ako bata, may mga bagay na kapag nakita ko ay maipapaliwanag ko, mga bagay na pag narinig ko ay maiintindihan ko. Sa mga simpleng pinagsasabi mo, sana maniwala kang naiintindihan ko. Hindi dahil wala akong maitanong eh wala akong naintindihan. Hindi mo ba nakuha na kaya wala akong maisip na itanong eh dahil alam ko na ang sagot sa mga posibleng itatanong ko?

Hindi nila ako katulad. May mga tao kasing magtatanong kahit alam na nila ang kasagutan. Ano sa palagay mo ang motibo nila? Simple, para subukan ang kakayahan mo at kung hindi mo masagot, alam nilang mas magaling sila sa’yo. Pero may mga tao naman talagang nagtatanong para linawin ang lahat.

Simple, kung nalalabuan ako sa sinasabi mo, uulanin ka ng mga tanong ko. Sana maging masaya ka dahil tahimik lang ako. Alam mo kung bakit? Dahil ibig sabihin nun, malinaw lahat ng mga sinasabi o tinuturo mo. Effective ka kung baga.

Likas sa tao ang maghanap ng kasagutan sa mga di nila naiintindihan, tao ako, kaya natural na magsasalita rin ako kung may kailangan akong maintindihan. Maghintay ka lang.

my alphabet

may bago akong mundo ngayon...oo, kaya naman namimiss ko na ang magsulat.

nakakamiss din na bumangon sa kalagitnaan ng kasarapan sa pagkakahiga para lang lapatan ng mga salita ang gumugulo sa aking isipan.

nakakamiss din na magpahinga muna sa trabaho at magsulat ng ibang tema.

nakakamiss din ang walang limitasyong paggamit ng computer anumang oras para lang sa nasabing pagsusulat.

gusto ko nang magsulat ulit, kaya heto ako ngayon, binabayaran ang bawat minuto sa paggamit ng internet para lang mapagbigyan ang hilig ko.

sabihin mo nang ini-spoil ko ang sarili ko, ayos lang. basta sa paglapat ng aking mga daliri muli sa keyboard, alam kong may nagawa na naman akong makabuluhan.

minsan kasi, kelangang balikan ang mga bagay na nakasanayan na nating gawin para lang makita muli natin ang kahalagahan nito sa buhay natin. kaya heto na naman ako, may halong pagsisisi. bakit? kasi pwede ko naman sanang piliin ang hilig ko, pero nagpatalo na naman ako sa takbo ng sistema.

pero, sa huli, lalaban pa rin ako. ayaw kong makalimutan ang bawat letrang nagdala sa akin kung nasaan ako ngayon.

nothing is permanent except "change"

kung sinasabi mong malaki na ang pinagbago ko, yun ay dahil wala ka sa araw-araw ng buhay ko.

totoo, nagbabago ang tao. para saan pa ang mga bukas na dumarating kung wala ka rin namang bagong gagawin? nagbabago ang tao, paunti-unti nga lang. hindi na ikaw ngayon ang parehong ikaw kahapon. hindi mo na masasabing ikaw pa rin yan. oo, ikaw nga yan, pero may nagbago na sa'yo. kahit konti lang.

hindi mo 'to mahahalata kasi nga konti lang. mapapansin mo na lang kapag ilang buwan na ang lumipas. kasi naipon na ang mga kokonting nagbago sa'yo at unti-unting lumalaki. hindi man aminin ng iba, lahat ng madalas mong makasama ay wala ring mapapansin. kahit ikaw, ang pagbabago sa kanila ay hindi mo rin mahahalata. lilingon ka na lang sa iyong mga kahapon at sasabihin mo sa sarili mong "ibang-iba na nga ako ngayon."

ikumpara mo ang ganitong sitwasyon kapag nakasalamuha mo ulit ang isang taong matagal mo nang hindi nakakasalamuha. magugulat na lang siya sa laki ng pinagbago mo dahil ang laki ng pagbabago ay katumbas ng dami ng araw na dumaraan. kung wala siya sa tabi mo kinabukasan ng ngayon, malamang mahihirapan siyang tanggapin dahil mas nasanay siya sa pagkakakilala sa'yong katulad ka ng dati. pero di niya alam, patas lang naman kayo. dahil sya malaki na rin ang pinagbago.

kaya wag mo akong sisisihin kung malaki na ang pinagbago ko. kailanman, hindi pipigilan ng tao ang magbago para lang patuloy na masakyan ng iba ang buhay nya. malamang, ganun ako. kung ang mundo nga na walang buhay, nagbabago. ako pa kaya? pasensya na.

individual differences

hindi dahil sinabi nyang maganda ka, eh maganda ka na...

alalahanin mong mga tao tayo, (nagkakamali!hahaha. hindi) mayroong mga pagkakaiba, maging paniniwala man.

dahil ganoon ang buhay, wag ka nang masaktan kung may nagsabi sa'yong hindi ka magaling. dahil ang ginawa mo ay maari ngang hindi maganda para sa kanya, pero pag pinakita mo sa iba, tiyak na may hahanga. wag mong ikulong ang sarili mo sa sinasabi lang ng iisang tao. at lalong wag kang papayag na gayahin mo ang ginagawa nya para lang sabihin nyang magaling ka.

isipin mo, para saan pa at milyun-milyon ang tao sa mundo kung magiging pare-pareho lang ang lahat? kung gannon din lang naman ang mangyayari, eh di sana isa na lang ang ginawang tao sa mundo.

may dahilan kung bakit ganyan ka. may mga bagay na tanging ikaw lang ang makagagawa. kung pipilitin mong sumunod sa anino ng iba, baka tuluyan nang hindi mo magawa ang mga bagay na kailangan mong magawa.

magkakaiba tayo, at may rason kung bakit ganito.

writer's block

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

*sa huli, malalaman mo ring mas mabuti nga na wala na lang akong sinabi ngayon.

bakit Filipino ang lenggwahe ko?

una, nakakasawang mag-Ingles. halos araw-araw na lang, sa lenggwaheng 'yon ako nagsusulat. nararapat lang siguro na gamitin ko rin ang wikang aking kinamulatan.

pangalawa, konti pa lang ang mga nasusulat ko sa wikang Filipino. sa apat na taon kong pag-aaral at karanasan sa pagsusulat, hindi pa tataas sa sampu ang naisulat ko sa wikang ito. (dumami lang 'yon dahil nag-ojt ako sa publikasyong Filipino ang gamit). sa totoo lang, sa dinami-dami ng mga ginagawa kong artikulo, mabibilang lang ang nakasulat sa Filipino.

pangatlo, masaya palang ito ang wikang gamit. ewan ko kung bakit. astig, kung baga.

pang-apat, hindi naman mga Kano ang gusto kong magbasa nito. hindi naman ako nagpapadiscover!haha

panlima........ewan, wla na muna yata sa ngayon!

para 'to kay Frenee na nagrereklamo sa mga entries ko dahil di sya masyadong nakakaintindi ng Filipino. sana maintindihan mo ito!hahaha