Merry Christmas!

The feeling of being able to share is
PRICELESS.
Give,
instead of receiving.
It’s Christmas today and every other day.
GIVE.

on patriotism

Maraming mga tao ang negatibo. Hindi lang sa pananaw kundi sa lahat ng nakikita nito.

Pero isipin mo, oo nga at maraming mga negatibong bagay sa paligid
Pero hindi ibig sabihin nitong dito na iikot ang mundo mo.

Malaki ang mundo.
Marami ang nakikigulo dito.
Kung nakikita mo ang mga negatibo
Di ba dapat may nakikita ka ring positibo?
Kung patuloy mong pagbabasehan ang mga negatibo, patuloy mo ring ididismaya ang sarili mo.
Bakit hindi ka tumingin sa mga positibo?

Maraming dahilan para ngumiti ka.
Maraming dahilan para sumaya ka.
Maraming dahilan para maging inspirado ka.
Maraming dahilan para ikataas-noo mo.

Hindi ang mga negatibong nakikita mo ang nakakasira ng kulay ng buhay mo.
Aminin mo, ang totoong nakakasira sa'yo ay ang negatibong pag-iisip at paniniwala mo.


*nabasa ko minsan sa isang blog ng isang dayuhan kung gaano sya kadismaya sa Pilipinas. Nakalulungkot na kahit marami ang katotohanan sa mga sinulat niya, maraming mga Pilipino ang sumang-ayon dito at pilit pang binabatikos ang Pilipinas. Meron pa ngang ibang ikanatutuwa na wala na sila sa Pilipinas at naninirahan na sa ibang lugar kaya hindi na nila nakikita ito. Pero, bakit ba marami sa atin ay ganito? Pag dayuhan na ang nagsabi, akala mo sobrang totoo? May mga tao na ayaw buksan ang mga mata sa positibo dahil nalunod na sila sa paniniwalang wala nang pag-asa ang bansa. Isipin mo kung ang lahat ng Pilipino ay madidismaya, sino na lang ang tutulong sa bansa? Kung lahat lang sana tayo ay may mentalidad na positibo, maaaring makatulong pa tayo. Imbes na yapakan mo ang bansa mo, bakit hindi mo na lang ipagsigawan ang mga positibo. Totoo man na maraming mga negatibo, hindi ito dahilan para sabihing lubog na tayo at wala nang pag-asa pa. Nandyan ka nga sa ibang bansa, pero isipin mo, ganyan pa rin kayaman at kaganda ang bansang yan kahit wala ka dyan.

on respecting people

hindi kita kilala at hindi mo rin ako kilala.
wala akong karapatang husgahan ka at ganun ka rin dapat sakin.
marami ka mang gustong malaman, sana nag-iisip ka rin minsan.
hindi lahat katulad mo, hindi lahat nag-iisip kagaya mo, hindi lahat nabubuhay ng tulad ng sa'yo
isa lang ang gusto ko sanang iparating, maging sensitibo ka.

hindi lang ito para sa'yo.
MAGING SENSITIBO TAYO.
maraming nasasaktan ng dahil sa mga tanong mo, sa mga komento mo.
maraming gumuguho ang mundo dahil sa simpleng sinabi mo.
kung naging maingat ka lang sana, baka naging inspirasyon ka pa.
baka nakatulong ka pa.
mas mabuting maging mapanuri muna tayo at mag-isip bago pa man bumuka ang ating mga bibig.

the crown is for venus

"hindi mo na lang sana binigay kung babawiin mo lang pala."

aminado ako, isa ako sa mga sumusuporta para maibalik ang korona sa itinanghal na Bb. Pilipinas-Universe 2010 na si Ma. Venus Raj. Hindi ito dahil Bicolana rin ako o taga-BU rin ako. Simple lang naman, katulad ng maraming tao sa mundo, nakikita ko na nararapat sa kanya hindi lang ang titulo o ang korona, kundi ang respeto ng mga tao sa likod ng pageant.

para sa organizers. ilang taon na po ba kayo sa business na yan? ilan na bang beauty queens ang napatalsik nyo? hindi naman siguro ito ang unang pagkakataon na humawak kayo ng ganitong bagay. matagal na rin siguro kayong nagbibingi-bingihan sa sigaw ng maraming mga taga suporta ni Ms. Raj. "Bakit ngayon lang lumabas ang isyu na yan? Hindi ba dapat may screening before the pageant?" Simple lang naman ang mensahe. Kung gusto nyo pong kunin ang respeto ng tao, dapat po sana maayos ang lahat before, during, and after the pageant. Inconsistent ang records ni Venus? ibabalik ko po ang tanong, consistent po ba kayo sa likod ng programa? ***i don't mean to offend the organizers of the pageant but i believe they must practice due process with regards to the case. if by any chance they win, you can hear no more talks or complaints from us. but, that is only if that due process is fair enough.

para kay Ms. Henson. wala ako sa posisyon para sabihing you do not deserve the crown. the judges have spoken during the coronation night. marami ka na sigurong naririnig mula sa mga supporters ni Ms. Raj. if you want to prove us wrong...if you want to show the world you deserve what Ms. Raj got, bring home the Miss Universe title for this year. It's a challenge you must take seriously. if not, you know what the whole Philippines will tell you. But, i really have nothing against you. it is not your fault that you came 2nd runner up or even the 1st runner up to be just 17. (to Ms. Henson's supporters: i know you love her just like how we love Ms. Raj. just put your feet in our shoes, you will understand. =)

para kay Venus. i do believe that you deserve the crown more than anyone else and you will be a worthy contender in the upcoming international pageant. kung ano man ang kahihinatnan ng laban mo, stay strong. you are such a talented, intelligent, and nice person to be dumped just like that. God has BETTER and BIGGER things in store for you.

summer

masyado nang mainit ang panahon.

kung sasabayan mo pa ito ng init ng ulo mo, wala na talagang mangyayari
sa'yo.

ngunit, hindi ice cream ang solusyon.

kung bata ka, baka oo pa.

pero ngayon, tanging ang mahinahon mong pagharap sa problema ang magiging solusyon.

having nothing to do

minsan, may mga tao talagang walang magawa.

pero, hindi ito dahilan para manggulo ka ng tahimik na buhay ng iba,

para sirain ang kasiyahan ng nakararami,

para pigilan ang pagtatagumpay ng isa.

alam mo, sa huli, walang masama kung wala kang magawa.

basta sensitibo ka lang sa mga taong gumagalaw sa paligid mo.

wala namang pumipilit sa'yo na gumawa ka.

ang akin lang, may buhay din ako.

kung wala kang magawa, sarilinin mo.

maaaring gumuho ang mundo ng isang tao dahil sa pangungulit mo nung wala kang magawa.

ngayon, wala akong pakialam kung wala kang ginagawa.
umisip ka ng paraan para maging masaya ka sa estado mong iyan.
wag lang darating sa punto na may nasasagasaan kang tao dahil sa lang dyan sa kagustuhan mo.

Lesson Learned from a Priest

Nangyari na ba sa buhay mo
na may isang taong sobrang pinipilit kang magsimba?

Yung tipong ang sama-sama mong tao pag hindi ka sumama.
Yung tipong akala nung taong yun isa syang anghel na ipinadala sa lupa
para iligtas ka sa kasalanan.
Yung tipong pag sumama ka
eh parang nakoronahan na sya ng “halo” sa ulo.


Sa kaso ko, OO na.
maraming beses na.

aaminin ko,
hindi ako palasimbang tao.

Pero mali ang pagsiksikan mo sa isang tao
ang diskarte mo para sa pagpapakarelihiyoso.
May iba-iba tayong pananaw kung pano maging ganito.

Siguro nga walang palya ang attendance mo sa pag-attend ng misa.

Pero hindi sapat na dahilan yun
para husgahan mo ang taong iba sa ginagawa mo ang diskarte
na mali at masama.

Baka hindi mo lang alam,
mas may takot at mas mahal nya pala
ang Dyos na sinasamba nyo kesa sa’yo.

Maaari ngang hindi mo halata o hindi mo nakikita,
pero hindi ibig sabihin nun na yun na ang basehan mo ng katotohanan.

Higit sa lahat, kung ang mga nakikita mo ang iyong sukatan, mas madali kang mahuhusgahan na puro ka lang pala palabas.

Wala sa puso ang ginagawa mo.

Para ka rin nyang lalakeng nagmahal dahil sa kagandahan ng babae.
Sa huli, wala naman palang utak at puso na mapapakinabangan.


Nakuha mo?
Sabi nga ng pari sa misa,
may tawag sa mga taong hindi tugma ang saloobin sa ginagawa.
Siguro tama na yung salitang plastic.

Pero hindi pala.

IMPOKRITO.

Yun nakuha mo.

making decisions

masarap magbukas ng bagong yugto sa buhay.

di man malaman ng ibang tao ang nararamdaman mo,

di man nila maintindihan ang mga ginagawa mo,

di man sila masaya sa daang pinili mo,

di man sila pabor sa desisyong ginawa mo....

O KAHIT KUMONTRA PA ANG BUONG MUNDO...

mas importanteng, alam mo ang ginagawa mo.

masaya ka sa ginagawa mo
alam mong tama ang ginagawa mo
may tiwala ka sa desisyon na ginawa mo

wala nang pakialaman sa sasabihin ng iba...

alam mong buhay mo yan at ikaw lang ang magsusulat ng mga kwento

ikaw ang magbubukas ng pinto

AT IKAW DIN ANG MAGSASARA

sana malaman nilang may sari-sarili tayong buhay
kung makikialam lang ang iba, sana perpekto na ang buhay nila
sana masaya sila
at sana totoong nanggaling sila sa katayuan mo
para naman maging kapani-paniwala ang mga sasabihin nila...

kaya nga tig-iisa tayo ng buhay eh, parang papel sa eskwela.
bawat estudyante, bahala na sa gusto nilang isulat
kung magkopyahan man, yun ay dahil sa kagustuhan ng isa't isa


sa madaling salita, kung wala kang permisong makigulo sa buhay ng isa

WAG KA NANG SUMINGIT PA

wala kang lugar

wala kang papel

walang kwenta ang sasabihin mo

tapos.

no more calls

bakit kung kelan nandito na, tsaka naman nakakapanghinayang.

bakit noong malayo pa, lagi namang naghihintay.

pero ayaw ko na.

tapos na.

manghinayang man ako, wala nang bawian.

totoo na 'to.

may dahilan kung bakit ganito.

malalaman mo rin na tama ako.

...no more calls to come...

ice cream treat

ice cream. may rason para magcelebrate. isang taon na ako sa trabaho ko. congratz sa akin.

...napatunayan kong mahaba pala talaga ang pasensya ko. bakit? dahil nagtagal ako nang ganito katagal.

... kung ayaw, maraming dahilan. pero minsan, kahit ang mga pinakamabigat nang dahilan ang nasa likod mo, wala ka pa ring magagawa para umalis na lang

...kung gusto, maraming paraan. may mga paraang nauubos din. hindi lahat kayang gawan ng paraan, kahit sobrang gusto mo pa to.

kelangan pa bang magcelebrate? hindi na ako maghihintay na dumami pa ang mga taon ko sa trabaho kong ito. araw na lang ang bibilangin ko. sa wakas, laya na ko.

Til when should I wait?

bago ako mag-umpisa, binigyan ko na ng limitasyon ang sarili ko. alam kong kailangan kong huminto sa oras na ako na mismo ang nagtalalaga. pero para akong tanga na pinagtaksilan ang sarili kong mga utos. heto ako ngayon, malapit nang dumating sa sukdulan. sana hindi ko pagsisihan.

hanggang kailan ko ba pahahabain nang pahahabain ang oras? hanggang kailan ko kaya kayang pagtaksilan ang sarili kong mga pangarap? hanggang kailan ko kaya kayang magpanggap na ayos lang ang lahat, na masaya ang ganito?

hay, di ko rin maintindihan ang sarili ko. lunod na lunod na ako sa trabaho ko. gusto ko na nga lang matulog hanggang sawa na 'ko. ang sarap manood ng tv hanggang sumakit ang mga mata ko. ang sarap magbasa ng libro hanggang sa maubos na ang mga pahina. nakakainggit ang iba. sila, walang nagsasabing ganito ang dapat gawin. wala silang oras na dapat habulin, walang tulog na dapat putulin, walang salita na dapat baguhin.

baliktad na naman ang mundo. alam kong marami ang walang trabaho. maraming may trabahong sobrang bigat ng kailangang gawin. maraming may trabahong hindi nabibigyan ng sapat na kapalit. maraming tao ang gustong magkatrabaho. maraming may trabahong gusto ng trabaho ko. pero heto ako, naghihintay sa pagdating ng tamang panahon....

sa tagal ng paghihintay ko, heto ang mga natutunan ko:

- maraming bagay ang kailanman ay di mo malalamang posible pala kung di ka ganun katiyagang maghintay sa pagsapit nito.

- kahit di mo gusto ang ginagawa mo, para sa ikabubuti ng nakakarami, pipilitin mong gawin na lang ng walang sinasabi.

- kahit gaano ka kadeterminado na magtagumpay, kung wala kang inspirasyon, babagsak ka rin sa huli.

- kahit gaano karami ang benepisyo ng isang bagay, kung wala ang puso mo dito, papangarapin mo paring lumayo at iwan ito.

- hindi dahil matagal ka na sa lugar ay mahal mo na ito, pwede rin namang kinakailangan mo lang talagang manatili dito.

- may mga taong determinadong magbago, pero madalas takot sila sa pagbabago. ayun, sa huli, wala rin namang magbabago. patuloy na lang silang makukulong sa bagay na hindi nila gusto, na hindi nila kayang iwan.

- masarap pag bagong sweldo, pero wala nang mas sasarap pa kapag nakikita mong may natutulungan kang iba sa perang pinagpaguran mo.

- may mga tao talagang mapagsamantala. likas na pala sa mundo yun.

- may mga taong nabulag ng kapangyarihan.

- mas masarap magtrabaho kapag marami kang kaibigan kaysa sa mga katrabaho lang.

- mas masarap maging empleyado kaysa maging boss. Naku, ok na ang simpleng manggagawa kaysa naman nasa taas ka nga, bulag ka naman sa katotohanan. At dahil dun, BOSS ka nga nila, pero hinding-hindi magiging kaibigan.

- walang trabahong madali.

-sa trabaho, mas nakakapagod pag nakatunganga ka lang.

- pag hindi ako nagtatrabaho, nahihiya ako sa mga pulitiko. Sayang ang buwis na ibabayad sa kikitain ko. Pamasahe rin nila yun.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta maganda ang serbisyo sa mga government offices. Basta tama ang pakikitungo nila sa'yo. Baka di nila alam, sa buwis na binabayad ko at ng mga katulad ko nanggagaling ang pera sa bulsa nila.

- ok lang sana ang magbayad ng buwis, basta sa kalsada at hindi sa bulsa ng kung sinu-sino napupunta.

TAMA NA ANG NATUTUNAN KO. MUKHANG MARAMI NA. PERO MALAMANG MAY PART TWO ITO. Susunod yun, for sure. KAPAG LUMAYAS NA ANG KATAMARAN SA BUHAY KO....

crystal clear

Hindi mo ako pwedeng piliting masgsalita dahil lang nakikita mong tahimik ako, o dahil tingin mo ay mahina ako nang dahil sa katahimikan ko. Isa lang masasabi ko, kung gusto kong magtanong, magsasalita ako, kung may hindi ako naiintindihan, magtatanong ako. Walang pilitan.

Isipin mo, kailangan ko pa bang mag-isip ng itatanong ko para lang mapatunayan sa’yong may alam ako, para malaman mong hindi ako mahina? Malamang nabuhay ka sa katotohanang “matalino ang batang matanong.” Oo tama yan, di ako kumokontra, pero hindi na ako bata, may mga bagay na kapag nakita ko ay maipapaliwanag ko, mga bagay na pag narinig ko ay maiintindihan ko. Sa mga simpleng pinagsasabi mo, sana maniwala kang naiintindihan ko. Hindi dahil wala akong maitanong eh wala akong naintindihan. Hindi mo ba nakuha na kaya wala akong maisip na itanong eh dahil alam ko na ang sagot sa mga posibleng itatanong ko?

Hindi nila ako katulad. May mga tao kasing magtatanong kahit alam na nila ang kasagutan. Ano sa palagay mo ang motibo nila? Simple, para subukan ang kakayahan mo at kung hindi mo masagot, alam nilang mas magaling sila sa’yo. Pero may mga tao naman talagang nagtatanong para linawin ang lahat.

Simple, kung nalalabuan ako sa sinasabi mo, uulanin ka ng mga tanong ko. Sana maging masaya ka dahil tahimik lang ako. Alam mo kung bakit? Dahil ibig sabihin nun, malinaw lahat ng mga sinasabi o tinuturo mo. Effective ka kung baga.

Likas sa tao ang maghanap ng kasagutan sa mga di nila naiintindihan, tao ako, kaya natural na magsasalita rin ako kung may kailangan akong maintindihan. Maghintay ka lang.

"don't shout to strangers!"

hindi mo kailangang sumigaw para lang maintindihan kita.

kahit ang pinakamahinang bulong ay maiintindihan ko, sana alam mo yun.

at isa pa, hindi dahil sumisigaw ka ay tama at mataas ka, hindi mo ba napansin, kinakailangang mong sumigaw para makuha lang ang atensyon ng iba o bigyan ng takot ang iba para sa sarili mong intensyon, pero sa totoo wala naman talagang kwenta ang mga salitang lumalabas sa bibig mo.

sana marunong kang mahiya, o kung ayaw mo, kahit konting respeto naman. tao rin ang kausap mo! hindi lang ikaw ang taong kakausapin ko, marami pang iba. kung ayaw mong magpapigil sa pagtaas ng boses mo, sana naman wag sa tenga ko, may mga pangarap din ako, katulad mo.

--hay, hirap makipagsabayan sa mga irate callers!

info overload

umuulan ng ideya ngayon pero ayaw nitong magpatapon.

mali. ayaw ko palang itapon sa ngayon.

“I’m missing more my workmates than my work…”

Dati, takot pa akong magtrabaho kasi baka hindi ako makasabay sa mga taong propesyunal na kung kumilos. Nakakatakot maramdamang nag-iisa ka lang at walang nakakaintindi sa kinikilos mo. Nakakahiya ring basta na lang ialok ang iyong kamay sa mga katrabaho para makipagkilala. Sa madaling salita, sa tatlong buwan na pananatili ko sa kumpanyang unang nagtiwala sa aking kakayahan, nabibilang lang ang mga taong aking nakilala. Sa totoo nga nyan, mas marami pa ang mga katrabaho kong kilala ko sa mukha kesa sa mga taong kilala ko sa pangalan. Sayang, nang dahil sa takot at hiya ay hindi ko naiabot sa lahat ang aking kamay para tangkaing makipagkilala. Wala na akong magagawa, huli na ang lahat.

Oo, kokonti lang ang mga taong naging totoong bahagi ng pang-araw-araw na buhay ko sa opisinang iyon. Pero masasabi ko pa rin na mas namimiss ko ang mga katrabaho kong iyon kesa sa mismong naging trabaho ko sa kumpanya. Oo, lunod na lunod na ako sa mga keywords. Sawang sawa na, kung baga, kahit sa maikling panahon lang. Pero hindi ko kailanman pinagsawaan ang pagsama sa mga katrabahong itinuring ko nang mga kaibigan.

*si tina. Ikaw ang kauna-unahang naging kaibigan ko sa labas ng eskwela. Salamat sa mga oras na pinagsamahan natin lalo na nung mga unang araw ng trabaho. Siguro kung di kita kasama, mas lalo akong nahirapan sa pakikibagay sa bagong mundong kinabilangan natin tatlong buwan na ang nakalipas. Nakakatawa ring isipin, ikaw ang una kong nakasama sa unang araw sa trabaho, at ikaw rin ang huli kong nakasama sa kahuli-hulihang oras ng pagtatapos ng kabanata ng buhay na ito. Amazing, di ba?

*si ate blu. Nung training pa lang natin, akala ko mahirap kang iapproach.(hehe) salamat sa pagreach-out. Ayan tuloy, nakatagpo ako ng kapatid sa loob. Salamat sa keywords, sa pakikisama, sa paggabay sa baguhang tulad ko, sa pagkakaibigan, sa tiwala, sa kape, sa snacks (ililibre mo pa ako ng mcfloat!haha), at sa napakarami pang mga bagay. Ikaw ang magiging dahilan kung bakit kailanman ay hindi ko malilimutan ang kulay na bughaw. (ang lalim!)

*si ate anne. Ikaw ang nakapagpafeel sa’kin na masaya pala sa station natin. Dati kasi wala akong makausap. Pero nung lumipat ako ng terminal sa tabi nyo ni kuya juls, nagbago ang lahat. Nagsimula ang pagkagulo ng buhay ko!haha joke lang…ang totoo, nagsimula ang isang napakasayang work experience. Iba pala talaga ang feeling pag may kausap ka at may kasama kang tumawa. Salamat.

*si kuya juls. Salamat sa mga oras ng pakikipag-usap sa’kin, nafeel ko tuloy na di pala ako nag-iisa sa mundo. Alam kong di ako masalitang tao, mahirap intindihin, at minsan walang kwentang kausap (haha), pero salamat sa pagreach-out. Ipagpatuloy mo ang paggawa ng mga astig na istorya. Sayang, maagang natapos ang lahat, hindi mo tuloy ako napahiram ng book na “All I Ever Really Needed to Know I Learned in Kindergarten.” Gusto ko pa naman ito, anyway, bili na lang ako pag di na ako pulubi. Haha

*si bhudz. Naalala ko, bago natin malaman ang masamang balita nung araw na iyon, habang wala pa tayong pc na magagamit, nasabi mong parang ang suplada ko. Nahalata mo?hehe Sayang, hindi na ako nabigyan ng pagkakataon na mapatunayang mali ang sinasabi mo. Pero, salamat pa rin. Ikaw ang kaisa-isang taong nakita ko na “live” na kumakain ng literal na sili kasabay ng kanin at ulam. San ka pa?

*si allen, na itatago ko na lang sa alyas na Maroon 5. Haha, bakit Maroon 5? Kasi, di ba kasabay mo ako dati sa exam? Tapos mas tumatak sa utak ko ang suot mong maroon na polo kesa sa’yo mismo. Kaya ayun. Salamat sa mga pagpapatawa. Mas nagiging masaya ang lunch time at working time dahil sa mga punch lines mo.

*si kuya nonoy—ang taong adik din sa kape katulad ko. Salamat sa pagiging kuya at sa libreng mcdo!hehe (trivia: cute ang mga anak ni kuya na sina aemon at enuj)

*si kuya bernz. Wala akong masabi.haha salamat sa mga blog sources, auto parts sources, auto parts descriptions, at sa cloud 9. Hahaha

*si riza. Sa totoo lang, pareho kami ng kolehiyong kinabilangan nito. Kaso, una ko syang nakita, dito na sa kumpanya. Ikaw ang nagpatunay sa akin na, this world is indeed a big world!haha

*si ate peach. Sya ang team leader ko, pero sa tatlong buwan kong pagtigil sa kumpanya, kahit libu-libong words na ang naisubmit ko sa kanya, siguro di pa lalampas sa 100 ang mga salitang binitawan ko sa harap nya. Ganun kalaki ang mundo. Sa huli, marami pa rin akong natutunan sa kanya.

***marami pa naman akong mga kakilala bukod sa mga nabanggit ko. Kaso, hindi ko sila masyadong nakahalubilo sa loob. Ang mga taong nabanggit ko sa taas ay ang mga taong naging bahagi talaga ng araw-araw na buhay ko sa loob ng tatlong buwan ko sa trabaho. Maikli mang panahon ito, nakakalungkot pa ring isipin na magiging iba na ang lahat.

Senti ako ngayon, alam ko. Pasensya na, pero kung alam mo lang kung ano ang nangyari, baka sabihin mong kulang pa ang rekado sa sinusulat kong ito.

never say goodbye

bawal mag-goodbye.

walang goodbye.

hay. madami pa naman sana akong gustong isulat. pero nag-iba ang ihip ng hangin ngayon.

oo, wala ako sa sarili para magsulat ngayon. pero ito na ang paraan ko para mawala ang lahat.

bukas, iba na naman ang drama ng buhay ko. simula na naman ng mga pagbabago.

iba man ang maging timpla ng mga bagong isusulat ko, sana may makapulot pa rin nito. salamat sa lahat.

i'm free

di ko maramdaman ang kahalagahan ng araw na ito. sayang, gusto ko pa naman sanang makiisa sa patuloy na pagpupugay sa kalayaan ng bansang aking ginagalawan. napagkaitan na naman ako ng pagkakataon. kasi bakit ba naman may mga taong pilit pinagpipilitan ang mga bagay na hindi dapat. madami tuloy ang naaapektuhan.

isipin mo, ano ang gagawin mo sa ikasiyam ng Hunyo na itinalagang araw ng pahinga? pipilitin mo ba ang sarili mong gunitain ang nararapat na dahilan dahil sa kawalan mo ng magawa? siyempre hindi. at kung oo naman, patuloy mo na lang bang babalewalain ang tamang araw ng paggunita? at sa kagustuhan mo namang gawin ang nararapat gawin sa tamang araw, wala ka namang pagkakataon dahil naagaw na sa'yo ang mismong oras mo. (trabaho man o eskwela kaya)

saan na ba tamang lumugar?

***ang dahilang ito ang nakakapagpainit ng ulo. idagdag mo pa ang aking pagkalugi sa ganitong sistema dahil natural na naman sa kumpanyang aking pinapasukan na walang pasok tuwing lunes. hay!

too much

gaano man kalalim ang baso, sa oras na mapuno ito, aapaw din ito.

ayos lang naman sanang lagyan ng laman ang baso, basta alalay lang kaibigan. hindi ka na bata para hindi malamang hindi na nito kaya. ikaw din naman ang mababasa oras na umapaw ito.

hindi baso ang problema ko. at lalong hindi ang tubig na inilalaman dito. hindi rin ang sarili ko. malamang alam mo na, kung nangyari na rin ito sa'yo.

intindihin mo sana ako...

mahirap talagang intindihin ang mundo.

minsan nga kahit sarili ko hindi ko maintindihan, eh di lalong nakakabaliw pag mundo pa ang inisip ko? katulad na lang ngayon. hay! sana may makabasa sa nararamdaman ko para malaman ko naman at maintindihan kung bakit ganito ang kinikilos ko. hindi ko talaga alam. wala ako sa sarili ko pero nagagawa ko pa naman ang mga natural kong ginagawa pag nasa sarili ko ako.

ewan ko kung ano ang problema ko. pakiramdam ko meron pero wala naman akong maisip. hay! pag may nagtatanong kung ano ang problema ko, wala naman akong masabi. ano ba talaga? hay, sana maintindihan ako ng mundo o di kaya'y piliting intindihin katulad sa pagpilit kong pag-intindi sa kanya. para patas lang ang lahat.

"no man is an island"

sanay na akong mag-isa kahit na ang pinakaayaw kong mangyari sa buhay ko ay ang mag-isa.

ewan, pero parang masayang mag-isa. kahit na ang totoo, malungkot talaga. hay! pasensya na sa magulong entry...gusto ko lang namang masabing hindi ako natutuwa sa pag-iisa kahit na mas madalas kong piliin ang pumasok sa sitwasyong ganito. hindi ko ibig sabihin na para akong nasa isang isla ngayon na walang kasama. hindi iyon ang kahulugan ng pag-iisa sa akin.

totoo, may mga kasama nga ako ngayon pero hindi ko nadarama ang kasama. magulo ba? pasensya na talaga. isa lang kasi ang nasa isip ko. pasensya na.